วิถีมนุษย์ เล่ม 17 สูญตา: วางความสำเร็จที่หนักอึ้ง เผาอีโก้ แล้วพบพลังจากความว่างเปล่า

งานที่ยกให้คนอื่นไปแล้ว ทำไมยังปล่อยวางไม่ได้สักที

สี่ทุ่มครึ่ง บ้านเงียบหมดแล้ว เหลือแต่เสียงพัดลมโน้ตบุ๊ก สมมติว่านี่คือคืนวันพฤหัสของคุณ คุณเป็นเจ้าของบริษัทที่โตจากโต๊ะตัวเดียวในห้องแถวจนมีพนักงาน 45 คน ต้นปีคุณตั้งหัวหน้าทีมขึ้นมาดูแลใบเสนอราคา แล้วประกาศกลางวงข้าวเที่ยงว่าเรื่องนี้ไม่ต้องผ่านคุณแล้ว

เดือนที่แล้วทีมส่งออกไป 20 ฉบับ คุณไล่ดูเองครบ เจอที่อยากแก้จริงๆ แค่ 2 ฉบับ ไม่มีฉบับไหนผิดถึงขั้นเสียลูกค้า แต่เดือนนี้คุณก็ยังเปิดดูอีก เผื่อฉบับที่ข้ามไปคือฉบับที่พลาด ไฟล์ที่สิบสี่ยังค้างอยู่บนจอ เที่ยงคืนพอดี

เรื่องเงินก็หน้าตาคล้ายกัน ตอนมีเงินเก็บหลักล้านต้นๆ คุณยังนอนหลับสบาย วันนี้พอร์ตโตมาเป็น 30,000,000 บาท แล้ววันหนึ่งตลาดลงแค่ 2 เปอร์เซ็นต์ ตัวเลขในพอร์ตหายไป 600,000 บาท ตีสามคืนนั้นคุณนอนตะแคงเปิดแอปดูอยู่ใต้ผ้าห่ม กลัวแสงจอจะปลุกคนข้างๆ

อาการพวกนี้มักมากันเป็นชุด

• มีคนชมสิบคำ ติหนึ่งคำ ก่อนนอนคุณนึกออกแต่คำติ
• ประชุมที่ไม่ต้องเข้าก็ยังเข้า เผื่อมีอะไรที่คุณไม่รู้
• ปฏิทินแน่นทุกช่อง วันไหนมีชั่วโมงว่างโผล่มา กลับนั่งไม่ติด

ยิ่งมีมากยิ่งกลัวเสีย ค่าเฝ้าที่จ่ายทุกวันแบบไม่มีใบเสร็จ

ของที่ต้องเฝ้าทั้งวันทั้งคืน นานเข้าคนเฝ้าก็ออกไปไหนไม่ได้เหมือนกัน

ก้อนแรกที่จ่ายคือการนอน คุณหลับไปพร้อมรายการที่ต้องตามพรุ่งนี้ แล้วตื่นก่อนนาฬิกาปลุก เพราะนึกได้อีกเรื่อง ก้อนที่สองแพงกว่านั้นเยอะ ลูกเล่าเรื่องที่โรงเรียนจนจบ คุณพยักหน้าตลอด แล้วต้องถามเขาว่าเมื่อกี้เล่าว่าอะไรนะ

อีกก้อนจ่ายผ่านทีม พอคุณตรวจเองทุกอย่าง ลูกทีมก็เรียนรู้ไวมากว่ารอให้คุณเคาะก่อนปลอดภัยกว่า งานเลยไหลกลับมากองที่โต๊ะคุณทุกปี คนใหม่หรือวิธีใหม่ก็แทรกเข้ามายาก มือสองข้างเต็มแล้ว

ความสำเร็จที่ปั้นมากับมือ ทำไมถึงวางยากกว่าใคร

คุณไม่ได้หวงอำนาจ ไม่ได้ระแวงลูกทีมด้วย ตรวจเองทุกจุด ไม่ให้อะไรหลุดมือ คือวิธีที่พาบริษัทมาถึงวันนี้ มันได้ผลมาตลอดหลายปี แล้วใครจะอยากเลิกของที่ได้ผล

ลึกลงไปอีกชั้นคือ อีโก้ อยู่กับความสำเร็จนานเข้า มันกลายเป็นคำตอบว่าคุณเป็นใคร วางงานสักชิ้นหรือปล่อยให้ตัวเลขลดลงสักช่วง ก็เลยเหมือนตัวเองหายไปด้วย ข้อนี้วางยากที่สุดแล้ว ลองนึกดูว่าถ้ามีคนถามว่าคุณเป็นใคร โดยห้ามเอ่ยชื่อบริษัท คุณจะตอบว่าอะไร

จ้างคนเพิ่ม หาของใหม่มาเติม หรือบอกตัวเองว่าช่างมัน ทำไมบ่ายังหนักเท่าเดิม

พอเล่าให้คนใกล้ตัวฟัง คำแนะนำที่ได้กลับมามักเป็นสามประโยคนี้

• "จ้างคนเก่งมาช่วยสิ" ได้คนมาช่วยจริง พร้อมงานของเขาอีกกองให้คุณตามตรวจ
• "หาอะไรใหม่ๆ ทำบ้าง" คอร์สชิมไวน์ จักรยานคันใหม่ สุดท้ายก็เป็นอีกเรื่องให้ดูแล
• "ช่างมันเถอะ อย่าคิดมาก" ใจไม่มีสวิตช์ให้กดปิด และคุณก็ไม่ได้อยากทิ้งความรับผิดชอบ

สองข้อแรกคือเติมเข้าไปอีก ข้อสุดท้ายคือโยนทิ้งทั้งกอง ยังขาดทางที่ทำงานได้เต็มมือ โดยไม่ต้องหอบทุกเรื่องกลับมานอนด้วย

สูญตา ชวนเทของเก่าออก แล้วดูว่าความว่างเปล่าให้อะไร

วิถีมนุษย์ เล่ม 17 สูญตา: วางความสำเร็จที่หนักอึ้ง เผาอีโก้ แล้วพบพลังจากความว่างเปล่า ของ หลินโม่ มองเรื่องนี้กลับด้าน เล่มนี้เทียบความสำเร็จกับอีโก้ที่เก็บมานานว่าเป็นของที่กองทับกัน จนความสงบไม่เหลือที่ให้ยืน ยิ่งเติมก็ยิ่งแน่น

หัวข้อที่น่าจะโดนใจเจ้าของกิจการที่สุดคือผู้นำที่ไร้ภาระ ทำหน้าที่ให้เต็ม 100% แต่ไม่ต้องเอาผลลัพธ์มาไว้บนบ่า คำว่าวางได้ในเล่มนี้คือ ไม่ต้องควบคุมทุกอย่าง คนละเรื่องกับไม่สนใจ หัวข้ออื่นในเล่มก็มาเป็นภาพเปรียบแบบเดียวกัน อย่างถ้วยชา กระจก และโล่

ก่อนเปิดหนังสือปล่อยวางเล่มนี้ ลองถามตัวเองดูสักสามข้อ

• ในถ้วยของคุณ มีอะไรที่หมดค่าไปนานแล้วแต่ยังไม่ยอมเท
• ทำงานเต็มที่ได้ไหม โดยไม่เอาผลลัพธ์ทุกอย่างมาแบกไว้เอง
• คำติที่ได้ยินเมื่อบ่าย จำเป็นต้องพาเข้านอนด้วยหรือเปล่า

สูญตามีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติ และห้องสมุดสำนักงาน ก.พ.

ภาพเปรียบในเล่มที่หยิบไปใช้ได้ตั้งแต่พรุ่งนี้

จากเดิมที่ทุกเรื่องหนักเท่ากันหมด คุณจะมีภาพเปรียบไว้ถามตัวเองทีละเรื่อง ว่าอันไหนเป็นหน้าที่ที่ต้องทำให้เต็ม อันไหนเป็นผลลัพธ์ที่วางลงได้ แล้วมีอีกวิธีมองคำติ โดยไม่ต้องเก็บมันไว้ข้ามคืน

ใบเสนอราคาที่ลูกทีมส่งไปแล้ว คืนนี้ปล่อยไว้ในมือเขาก่อน แล้วเปิดสูญตาหน้าแรกแทน บนโต๊ะที่เคยนั่งตรวจถึงเที่ยงคืน