Lightforce วิถีแห่งจิตสว่างที่เปลี่ยนคลื่นชีวิตให้ร่ำรวย

ทำถูกทุกขั้น แต่พลังงานที่ส่งออกไปเริ่มหมดแรง

สมมติห้าเดือนที่ผ่านมา คุณส่งใบสมัครงานไป 42 ที่ แก้เรซูเม่ตามคำแนะนำทุกคลิปที่ดูไปแล้ว 11 รอบ ได้เรียกสัมภาษณ์ 3 ที่ ทุกที่บอกว่าจะติดต่อกลับภายในสองสัปดาห์ แล้วก็เงียบ

ช่วงหลังมีอะไรเปลี่ยนไปอย่างหนึ่ง ทุกเช้าระหว่างยืนรอกาต้มน้ำเดือด ประโยคเดิมจะดังขึ้นมาเอง "ใครจะเอาเรา" "ส่งไปก็เท่านั้น" คุณไม่ได้พูดออกมาสักคำ แต่ได้ยินชัดกว่าเสียงกาน้ำที่เริ่มหวีด

หรือสมมติว่าคุณรับงานออกแบบอิสระ ไตรมาสนี้ยื่นใบเสนอราคาไป 9 ราย ทำม็อกอัปแนบให้ทุกเจ้า ตอบกลับมารายเดียว ที่เหลือเปิดอ่านแล้วเงียบ คืนก่อนส่งข้อเสนอรายที่สิบ คุณนั่งลบคำว่า "ยินดีมาก" ออกจากข้อความแนะนำตัว เพราะรู้สึกว่ามัน ฟังดูหวังเกินไป

ถ้าสองฉากนี้ใกล้ตัว ลองเช็กดูว่ามีข้อไหนตรงบ้าง

• กดส่งไปแล้วก็เตรียมใจไว้ก่อนว่าคงไม่ได้
• ตัดคำที่ฟังดูมั่นใจออกจากอีเมล กลัวถูกมองว่าเกินตัว
• เห็นคนรู้จักได้งานใหม่ แล้วรีบปิดแอปก่อนจะคิดต่อ
• ตื่นมาพร้อมประโยคลบประโยคเดิม ก่อนจะทันได้คิดอะไรเอง

ปล่อยเสียงตอนเช้าไว้แบบนี้ งานชิ้นต่อไปก็พามันไปด้วย

ใบสมัครที่ 43 ยังต้องเขียนอยู่ดี แต่คราวนี้คุณเขียนด้วยมือที่เตรียมรับคำว่าไม่ไว้ก่อน จดหมายสั้นลง คำว่า "สนใจมาก" กลายเป็น "หากมีโอกาส" ตอนสัมภาษณ์ก็ตอบถูกทุกข้อ แต่น้ำเสียงฟังเหมือนขอโทษ

ประโยคที่คุณพูดกับตัวเองตอนเจ็ดโมงเช้า มักแอบตามไปอยู่ในอีเมลที่ส่งตอนบ่ายโมง

แรงที่เคยใช้ทำพอร์ตให้ดีขึ้น ค่อยๆ หมดไปกับการเถียงกับตัวเองทุกเช้า บางคนพักการสมัครไปเป็นเดือนโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ท้อ แค่ไม่อยากได้ยินประโยคนั้นอีก ช่วงนี้แหละที่ยากที่สุด เพราะมองจากข้างนอก คุณยังดูเหมือนสู้อยู่ทุกวัน

คุณไม่ได้ขี้เกียจ แรงที่ส่งออกไปต่างหากที่เปลี่ยนสี

คุณไม่ได้ขี้เกียจ และไม่ได้ทำผิดขั้นตอนตรงไหน เรซูเม่สิบเอ็ดเวอร์ชันคือหลักฐานว่าคุณขยันกว่าที่ตัวเองคิดเยอะ ที่เกิดขึ้นคือความผิดหวังหลายรอบมันไม่ได้หายไปไหน มันย้ายมาอยู่ในประโยคที่คุณบอกตัวเองตอนตื่นนอน

แล้วประโยคพวกนั้นก็ไม่ได้อยู่แค่ในหัว มันคอยกำหนดว่าคุณจะกล้าเล่าผลงานตัวเองเต็มปากแค่ไหน จะเลือกคำแบบไหน คนอ่านอีเมลไม่รู้หรอกว่าคุณคิดอะไรตอนเช้า แต่เขาอ่านน้ำเสียงในตัวหนังสือออก ว่ามันเขียนมาด้วยความหวัง หรือเขียนมาแบบ กันตัวเองเจ็บไว้ก่อน

เล่มนี้เรียกสิ่งนี้ว่าแรงที่คุณส่งออกไป และชวนมองว่าปัญหาอาจอยู่ตรงนั้น มากกว่าความขยันที่คุณทุ่มลงไปแล้วจนหมดตัว

ทำไมคำปลอบที่ได้ยินบ่อยไม่ทำให้เช้าพรุ่งนี้ต่างไป

คำแนะนำที่ได้ยินกันบ่อยในช่วงแบบนี้

• "ส่งให้เยอะขึ้นอีก เดี๋ยวก็ติด" ได้จำนวนเพิ่ม แต่ทุกฉบับยังเขียนด้วยใจที่เชื่อว่าไม่ได้
• "คิดบวกไว้สิ" พูดง่าย แต่ประโยคสวยๆ ที่ท่องไว้มักแพ้เสียงเดิมในหัวตอนเช้า
• "พักก่อน เดี๋ยวจังหวะก็มาเอง" พักได้จริง แต่พอกลับมาเปิดอีเมล เสียงนั้นก็ยังรออยู่ที่เดิม

ทั้งสามข้อตั้งใจดีหมด ปัญหาคือไม่มีข้อไหนแตะประโยคแรกที่คุณได้ยินตอนตื่นนอน และไม่มีใครบอกว่าต้องฝึกยังไงให้เสียงนั้นเปลี่ยน

ก่อนใบสมัครฉบับต่อไป Lightforce พาย้อนดูพลังงานที่แนบไปด้วย

Lightforce วิถีแห่งจิตสว่างที่เปลี่ยนคลื่นชีวิตให้ร่ำรวย โดย Inn Solen เป็นหนังสือใน Vibra Series ที่มองเรื่องเงินและโอกาสจากอีกด้าน คือดูว่าระหว่างที่คุณวิ่งตามเป้า คุณกำลังส่งพลังแบบไหนออกไป แล้วฝึกส่งแรงจากความสงบข้างใน แทนการบังคับตัวเองให้วิ่งเร็วขึ้นอีกนิด

แต่ละบทมีแบบฝึกให้ลองทำจริง รวมถึงแบบฝึกเขียน Light Journaling รายบท ไว้เช็กคลื่นพลังชีวิตของตัวเองได้ทุกวัน ส่วนใบตอบรับจะมาเมื่อไร ไม่มีหนังสือเล่มไหนรับปากแทนได้ ที่คุณเลือกได้คือเช้าพรุ่งนี้จะเริ่มด้วยประโยคแบบไหน

สิ่งที่ Lightforce ชวนให้ลองทำ

• มองเห็นพลังที่ซ่อนอยู่ในตัวเอง แล้วเลือกปล่อยออกไปในทางที่ดึงสิ่งดีเข้าหา
• ปรับสภาวะจิตก่อนเริ่มงาน แทนการขุดหาโอกาสใหม่ทุกวันจนหมดแรง
• รักษาความนิ่งข้างในไว้ ระหว่างที่ชีวิตยังต้องเดินหน้าต่อ

หอสมุดแห่งชาติกับ Chiang Mai University Library ก็มีเล่มนี้อยู่ด้วย

ของที่ติดมือกลับไปหลังปิดเล่มนี้

จากเดิมที่ตื่นมาเจอประโยคลบเป็นอย่างแรกของวัน คุณจะมีบันทึก Light Journaling ที่เขียนเองตามแบบฝึกรายบท มีแบบฝึกปรับใจไว้ทำก่อนเปิดอีเมล และรู้ว่าเช้าไหนที่ควรตั้งหลักก่อนกดส่ง

คำว่า "ยินดีมาก" ที่ลบออกไปคืนนั้น ลองพิมพ์กลับไว้ในร่างอีเมลก่อน อ่าน Lightforce สักบท แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะกดส่งพร้อมมันหรือเปล่า