วิถีมนุษย์ เล่ม 16 ข้ามกาล: วิธีเป็นยอดคนในยุค AI

ยุค AI กับคืนที่คนตั้งใจทำงานเริ่มสงสัยคุณค่าของตัวเอง

ลองสมมติว่าตอนนี้สี่ทุ่มคืนวันพุธ คุณอายุ 37 ทำงานเขียนมา 13 ปี บทความที่ปกติกินเวลาทั้งบ่าย คืนนี้คุณลองพิมพ์โจทย์เดียวกันให้ AI ดูเล่นๆ ร่างแรกโผล่ขึ้นมาก่อนที่บะหมี่ถ้วยข้างคีย์บอร์ดจะทันนิ่มด้วยซ้ำ คุณนั่งแก้ต่ออีกชั่วโมงเดียวก็ส่งได้ เร็วจนตกใจ

งานเสร็จไว แต่คืนนั้นคุณไม่ได้โล่งเลย นั่งมองหน้าจอแล้วนึกย้อนไปถึง 13 ปีที่ผ่านมา คืนที่แก้งานจนดึก งานที่โดนตีกลับจนไม่อยากเปิดอีเมล แล้วคำถามหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาเอง ของที่สะสมมาทั้งหมดนี้ ยังนับเป็นคุณค่าอยู่หรือเปล่า

ทีนี้สมมติต่อว่าคุณเลือกสู้ด้วยการตามให้ทัน ครึ่งปีที่ผ่านมาคุณกดสมัครคอร์สสอนใช้ AI ไป 4 คอร์ส หมดไป 10,000 บาท เรียนจบจริงคอร์สเดียว ที่เหลือค้างอยู่ในแท็บที่ไม่เคยกล้าปิด ก่อนนอนก็ยังไถฟีดดูเครื่องมือตัวใหม่อีกคืนละ 2 ชั่วโมง ทุกคืน

ถ้าสองภาพนี้คุ้นๆ ลองเช็กอาการพวกนี้ดู

• เห็นข่าวเครื่องมือตัวใหม่ทีไร ใจหล่นวูบ เหมือนตกรถอีกรอบ
• เปิดงานได้สิบนาที มือก็ไปอยู่ที่โทรศัพท์แล้ว ไม่รู้ตัวด้วย
• งานเสร็จเร็วขึ้นจริง แต่ไม่ค่อยอยากบอกใครว่าชิ้นนี้ของเรา
• มีคนถามว่าจุดแข็งคืออะไร คุณตอบได้แค่ "ทำงานไว" ข้อนี้ฟังแล้วจุกที่สุด

ไล่ตามเทคโนโลยีทุกคืน ของที่หมดก่อนคือแรงกับสมาธิ

แรงที่เอาไปไล่ตามเครื่องมือทุกตัว คือแรงก้อนเดียวกับที่ต้องใช้ทำงานชิ้นสำคัญ

เงินหมื่นที่จ่ายค่าคอร์สไปยังพอนับได้ ที่นับยากกว่าคือสองชั่วโมงก่อนนอนที่หายไปกับข่าวเครื่องมือใหม่ กับสมาธิที่โดนหั่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย งานที่ต้องนั่งคิดยาวๆ ก็เริ่มทำไม่ไหว นั่งได้แป๊บเดียวก็ลุก

นานเข้า ความเหนื่อยแบบนี้มันกินไปถึงความมั่นใจด้วย คุณเริ่มมองประสบการณ์ตัวเองเป็นของตกรุ่น มองงานที่เคยพลาดเป็นเรื่องน่าอาย งานชิ้นเก่าที่เคยภูมิใจ ก็ไม่กล้าเปิดดูอีก

เราโดนวัดด้วยความเร็วกับความแม่นยำมาตั้งแต่ห้องสอบ

ตรงนี้อย่าเพิ่งโทษตัวเอง คุณไม่ได้อ่อนแอ ไม่ได้ปรับตัวช้าด้วย ตั้งแต่ห้องสอบยันออฟฟิศ หลายคนโดนวัดด้วยไม้บรรทัดอันเดียว ทำได้เร็วแค่ไหน ผิดน้อยแค่ไหน พอมีเครื่องมือที่ถนัดสองเรื่องนี้โผล่มา ไม้บรรทัดที่คุณใช้วัดตัวเองก็สั่น สั่นแรงด้วย

อีกแรงมาจากหน้าจอ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทีไรก็มีอะไรเด้งมาเรียกตลอด เช้ายันดึก ข่าว AI ตัวใหม่เลยมาถึงมือคุณทุกวัน คุณก็รู้สึกว่าต้องรีบ รีบจนยังไม่เคยได้นั่งถามตัวเองสักทีว่า อะไรในตัวคุณที่ไม่ได้วัดกันด้วยความเร็ว

เรียนทุกเครื่องมือ เร่งมือขึ้นอีก หรือปิดหนี ทำไมยังไม่หายกังวล

พอกังวลขึ้นมา หลายคนมักลองทางพวกนี้

• "เรียนให้ครบทุกตัว" จบตัวนี้ ตัวใหม่ก็โผล่มาอีก ลิสต์ที่ต้องตามไม่เคยสั้นลงสักที
• "เร่งมืออีกหน่อย นอนน้อยลงนิด" ได้งานเพิ่มมาไม่กี่ชิ้น แต่แค่วันพุธก็หมดแรงแล้ว
• "ลบแอป เลิกยุ่งกับ AI ไปเลย" เงียบได้สามสี่วัน แล้วงานก็ลากกลับมาหน้าจอเดิม

ทางพวกนี้ดูต่างกัน แต่ยังเอานาฬิกาจับเวลาเรือนเดิมมาวัดตัวเองอยู่ดี จะเร่งให้ทัน หรือวางมือถือหนี ตาก็ยังจ้องเข็มวินาที

ข้ามกาล ชวนหาคุณค่าของมนุษย์ แทนการแข่งกับ AI

วิถีมนุษย์ เล่ม 16 ข้ามกาล: วิธีเป็นยอดคนในยุค AI โดย หลินโม่ พูดไว้ตรงมากว่า ถ้าแข่งกับ AI เรื่องความเร็วกับความแม่นยำ คนเราแพ้ เล่มนี้ก็เลยชวนเปลี่ยนคำถาม เลิกถามว่าจะวิ่งให้ทันยังไง มาถามว่ามีอะไรบ้างที่เครื่องจักรเข้าไม่ถึง

คำตอบของเล่มอยู่ในของที่เรามักอยากซ่อน ความไม่สมบูรณ์แบบ เรื่องที่เคยเจ็บ แล้วก็สัญชาตญาณที่ต้องฝึกกันนานเป็นปีๆ หนังสือบอกว่าของพวกนี้แหละที่ทำให้คน "แพง" กว่า AI

ส่วนตัวเทคโนโลยี เล่มนี้ให้ถือไว้แบบ พู่กัน เป็นเครื่องมือสร้างงานของคุณเอง คำนี้เลือกมาดีจริง

ข้ามกาลพาไปนั่งคิดเรื่องพวกนี้

• รอยตำหนิกับเรื่องเจ็บๆ ในชีวิตคุณ กลายเป็นของมีค่าได้ยังไง
• หน้าจอแย่งความสนใจทั้งวันทั้งคืน แล้วจะรักษาโฟกัสกับความสงบไว้ยังไง
• คนกับคนเชื่อมถึงกันแบบไหน ที่เครื่องจักรทำได้แค่จำลอง

เล่มนี้มีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติ และสถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่นด้วย

ของที่หยิบจากข้ามกาลไปใช้กับงานและชีวิตหน้าจอของคุณได้

จากที่เคยวัดตัวเองด้วยความเร็วอย่างเดียว คุณจะมีมุมมองไว้แยกว่าอะไรในตัวคุณที่เครื่องจักรเข้าไม่ถึง มีเทคนิคประคองโฟกัสไว้ใช้วันที่แจ้งเตือนเด้งไม่หยุด แล้วก็มีวิธีถือ AI เป็นเครื่องมือของตัวเอง

คอร์ส AI ตัวถัดไปไม่หนีไปไหน อ่านข้ามกาลก่อนกดสมัคร แล้วค่อยเลือกว่าจะเรียนเพื่อวิ่งตาม หรือเรียนเพื่อได้พู่กันมาไว้ในมือ