วิถีมนุษย์ เล่ม 18 - วิถีเอกภาพ: บทสรุปการพัฒนาตัวเองและจิตใจ

มาไกลขนาดนี้แล้ว ทำไมจิตใจยังหาความสงบไม่เจอ

เสียงเทปกาวถูกดึงออกจากกล่องใบสุดท้ายของวัน สมมติว่านี่คือคืนแรกในบ้านหลังที่คุณเก็บเงินดาวน์มา 6 ปี ตอนนี้คุณอายุ 44 ผนังยังมีกลิ่นสีใหม่ ระเบียงหลังบ้านมีเก้าอี้หวายตัวเดียวที่ซื้อไว้ตั้งแต่ยังไม่ได้กุญแจ

คุณถือกาแฟออกไปนั่งตรงนั้นอย่างที่นึกภาพไว้ ยังไม่ทันหมดแก้ว มือก็เปิดอีเมลงานเสียแล้ว พรุ่งนี้วันอาทิตย์แท้ๆ คืนนั้นกล่องที่เขียนว่า "ของสำคัญ" ยังไม่ได้แกะ ส่วนในหัว ร่างอีเมลตอบลูกค้าไปแล้วสามฉบับ

อีกเรื่อง สมมติคุณทำกิจการมา 15 ปี จากร้านเดียวจนมี 4 สาขา คืนที่ตัดริบบิ้นสาขาล่าสุด คุณถึงบ้านดึก ยังไม่ทันถอดรองเท้า ก็นึกถึงอีกเจ้าบนถนนเดียวกันที่มี 6 สาขา ความดีใจทั้งวันจบลงตรงชั้นวางรองเท้า

ช่วงนี้มีเรื่องแบบนี้เกิดกับคุณบ้างไหม

• ว่างเมื่อไร มือก็หยิบโทรศัพท์เอง ทั้งที่ไม่มีอะไรต้องดู
• เห็นข่าวดีของคนรุ่นเดียวกัน แล้วเผลอนับว่าตัวเองตามหลังอยู่กี่ก้าว
• อยากได้ความเงียบ แต่พอเงียบจริงกลับอยู่กับมันได้ไม่ถึงห้านาที

ยิ่งไปได้ไกล ยิ่งจ่ายด้วยวันที่ตัวอยู่แต่ใจไม่อยู่

ของใหม่ย้ายเข้ามาอยู่กับเราได้ในวันเดียว ส่วนใจของเรา บางทีต้องรอเป็นปีกว่าจะตามมาถึง

ของที่เสียไปไม่โชว์ในบัญชีไหน มันคือมื้อเย็นที่นั่งกันครบทั้งบ้าน แต่ใจคุณไปรออยู่กับงานพรุ่งนี้ คือวันหยุดที่ร่างกายได้นอน ส่วนหัวยังเดินเครื่อง ถ้าให้เลือกข้อที่น่าเสียดายที่สุด คงเป็นมื้อเย็นนั่นแหละ มื้อนั้นไม่มีรอบสอง

พอขึ้นไปได้สูง คนที่คุยด้วยแบบไม่ต้องระวังคำพูดก็มักเหลือน้อยลง ของในมือเพิ่มทุกปี แต่ความรู้สึกว่าพอแล้วไม่เคยมาพร้อมกัน หลายคนก็เลยรีบหาเป้าใหม่มาวางตรงหน้า จะได้ไม่ต้องนั่งกับความว่างนาน

ใจที่หยุดไม่เป็น มาจากสนามที่สอนให้แข่งมาทั้งชีวิต

ได้มาแล้วแต่ยังนั่งเฉยๆ ไม่ได้ คุณไม่ได้โลภ หรือไม่รู้จักพอหรอก ตั้งแต่ห้องเรียนเราก็มีลำดับที่ เข้าทำงานก็มีผลประเมิน มีตำแหน่งไว้เทียบกัน แทบทุกระบบที่เราโตมาให้รางวัลคนที่ไปได้ไกลกว่าคนข้างๆ ไม่มีช่องไหนให้คะแนนการนั่งเฉยๆ บนระเบียงบ้าน

คนที่ผลักคุณมาถึงตรงนี้ก็หวังดีกันทั้งนั้น พ่อแม่อยากให้ลูกมั่นคง เจ้านายอยากให้ทีมถึงเป้า ส่วนเพื่อนรุ่นเดียวกันที่โพสต์ข่าวดี ก็แค่อยากมีคนดีใจด้วย แต่เคยมีใครสอนคุณไหม ว่าไปถึงแล้วทำยังไงต่อ หรืออยู่เฉยๆ ยังไงให้ใจไม่ร้อน

ฝึกแข่งมาหลายสิบปี ใจก็จำได้อยู่ท่าเดียว คือเหลือบดูว่าใครอยู่ข้างหน้า วันที่ไม่มีอะไรต้องแข่ง ท่านี้ก็ยังทำงานเอง เงียบๆ ทุกวัน เงื่อนไขว่าต้องได้เท่านี้ก่อนถึงจะพัก ค่อยๆ กลายเป็น พันธนาการที่เราผูกเอง แล้วก็ผูกเพิ่มทุกครั้งที่บอกตัวเองว่า "อีกนิดเดียว"

เที่ยวให้ไกล ตั้งเป้าใหม่ หรือฝืนนั่งนิ่ง ทำไมใจยังไม่สงบ

พออยากให้ใจสงบ หลายคนมักเริ่มจากสามทางนี้

• "ไปพักไกลๆ เดี๋ยวก็หาย" วิวเปลี่ยนได้ แต่ใจดวงเดิมมักขึ้นรถตามไปด้วย
• "ปิดงานก้อนนี้ก่อน แล้วค่อยพัก" พอปิดได้จริง งานก้อนใหม่ก็มายืนรออยู่หน้าประตูแล้ว
• "หักดิบ นั่งนิ่งให้ได้วันละชั่วโมง" ถ้านั่งด้วยใจที่อยากชนะ ก็แค่ย้ายสนามแข่งมาไว้บนเบาะ

ข้อกลางหลอกง่ายที่สุด เพราะฟังดูมีวินัยดี แต่ทั้งสามทางเชื่อเหมือนกันว่าความสงบเป็นของที่ต้องออกไปเอามาให้ได้ ใจก็เลยยังอยู่ในท่าไล่ตาม ท่าเดิมเป๊ะ

วิถีเอกภาพ เล่มปิดซีรีส์วิถีมนุษย์ ชวนเปลี่ยนจากแข่งเป็นผสานรวม

วิถีมนุษย์ เล่ม 18: วิถีเอกภาพ โดย หลินโม่ เป็นเล่มปิดของทั้งซีรีส์ ถามว่าจุดสูงสุดของคนคนหนึ่งอยู่ตรงไหน คำตอบของเล่มนี้คืออยู่ท่ามกลางทุกอย่างได้ด้วยใจสงบ โดยไม่ต้องครองทุกอย่างไว้ในมือ

หนังสือชวนถามว่าที่เดินทางมาทั้งหมด จุดหมายจริงๆ คืออะไร ถ้าช่วงนี้คุณสงสัยเรื่องปลายทางมากกว่าความเร็ว หนังสือจิตใจและสติเล่มนี้น่าจะมาถูกจังหวะ

คำถามที่วิถีเอกภาพชวนคิดไปด้วยกัน

• วิถีที่ไม่มีจุดสิ้นสุด ทำไมถึงนับเป็นข่าวดีได้
• ถ้าเลิกมองคนรอบตัวเป็นคู่แข่ง แล้วมองแบบผสานรวม อะไรจะเปลี่ยนไป
• พันธนาการข้อไหนที่คุณผูกให้ตัวเองมาตลอดโดยไม่รู้ตัว

วิถีเอกภาพมีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติด้วย

เปิดเล่มแล้วคุณจะได้เจอกับเรื่องเหล่านี้

จากเดิมที่มีแค่เป้าถัดไปไว้ตอบใจตัวเองทุกครั้งที่นิ่งไม่ได้ คุณจะมีบทปัจฉิมกถากับ Jade Lesson สุดท้ายไว้เปิดซ้ำ มีมุมมองแบบผสานรวมไว้ใช้แทนการนับก้าวกับคนข้างๆ และมีคำถามติดตัวไว้ถามตัวเองว่า ทั้งหมดนี้จริงๆ แล้วไปเพื่ออะไร

เก้าอี้ตัวที่ซื้อไว้นั่งพัก ยังไม่เคยได้นั่งนานเกินกาแฟแก้วเดียว ลองถือวิถีเอกภาพ เล่มสุดท้ายของวิถีมนุษย์ ออกไปเปิดอ่านบนนั้นแทนอีเมล