วิถีมนุษย์ เล่ม 3 เหนือเหลี่ยม: เลิกฟาดฟันในเกมการเมืององค์กร แล้วชนะจากเหนือเกม

เกมการเมืององค์กร ยิ่งโต้กลับยิ่งถลำลึก

สมมติบ่ายวันศุกร์ สี่โมงสี่สิบ คุณถือร่มเตรียมกลับบ้านอยู่แล้ว อีเมลฉบับหนึ่งก็เด้งขึ้นมา เพื่อนร่วมงานเขียนว่ารายงานไตรมาสยังปิดไม่ได้เพราะรอตัวเลขจากฝั่งคุณ cc หัวหน้าฝ่ายกับคนอีก 6 คน ตัวเลขชุดนั้นคุณส่งไปตั้งแต่วันอังคาร

คุณวางร่มลง กด Reply All แนบอีเมลวันอังคารกลับไปให้ดู เขาตอบมา คุณตอบไป กว่าจะได้ปิดคอม เธรดนี้ยาวไป 11 ฉบับ คุณถูกทุกข้อ แต่เช้าวันจันทร์ไม่มีใครพูดเรื่องตัวเลขสักคน เขาคุยกันว่า ศุกร์ที่แล้วสองคนนี้ซัดกันทางอีเมล

ลองสมมติอีกแบบ คุณเป็นหัวหน้าทีม มีลูกทีม 5 คน สองคนในนั้นไม่กินเส้นกัน ต่างคนต่างแวะมาเล่าเรื่องของอีกฝ่าย คนละ 2 ครั้งต่อสัปดาห์ ครั้งละครึ่งชั่วโมง ครบเดือนคุณหมดไปหนึ่งวันทำงานเต็มๆ นั่งฟังอย่างเดียว พอออกความเห็นสักคำ อีกคนก็สรุปว่าคุณเลือกข้างไปแล้ว

ใครอยู่กลางการเมืองในออฟฟิศแบบนี้ น่าจะคุ้นอาการพวกนี้

• พิมพ์ตอบยาวเหยียด ลบทิ้ง พิมพ์ใหม่ วนอยู่สามสี่รอบ
• เก็บแชตเก็บอีเมลไว้ทุกฉบับ เผื่อวันหนึ่งต้องใช้ป้องกันตัว
• ยืนอาบน้ำอยู่ดีๆ ก็ซ้อมบทเถียงของพรุ่งนี้ในหัว
• งานของตัวเองเริ่มช้า เพราะแรงไปลงกับเรื่องคนหมดแล้ว

แรงที่หมดไปกับการแลกกันทุกยก

เถียงชนะมาหนึ่งยก แต่หมดแรงไปทั้งสัปดาห์ แบบนี้นับว่าชนะได้จริงเหรอ

สวนกลับทุกครั้งมันไม่ฟรีนะ เสียเวลา เสียสมาธิ แล้วคนที่เพิ่งสวนไป พรุ่งนี้ก็ยังต้องนั่งทำงานด้วยกันอยู่ดี ยิ่งแลกกันบ่อย คุณยิ่งเข้าไปอยู่ในเกมการเมืององค์กรที่อีกฝ่ายเป็นคนตั้งกติกา เริ่มจากอีเมลฉบับเดียว สุดท้ายทั้งแผนกเอาไปคุยกันตอนพักเที่ยง

ผ่านไปหลายเดือน หลายคนนึกไม่ออกแล้วว่าตอนแรกตัวเองอยากได้อะไร อยากให้งานเดิน หรือแค่อยากทำงานเงียบๆ แล้วได้กลับบ้านตรงเวลา บางคนฝีมือดีมาก แต่แรงหมดไปก่อนจะถึงตรงนั้น น่าเสียดาย

ทำไมคนตั้งใจทำงานถึงถูกดึงลงสนามง่าย

เรื่องนี้โทษตัวเองไม่ได้นะ ที่ถลำเข้าไปไม่ใช่เพราะคุณใจร้อน ไม่ได้อ่อนหัดด้วย คนที่ใส่ใจงานกับชื่อเสียงของตัวเอง เห็นใครเข้าใจผิดก็อยากแก้ให้จบตรงนั้น คนรับผิดชอบเขาเป็นกันแบบนี้ แค่นั้นเอง

ติดอยู่ตรงที่การสวนทันทีเป็นจังหวะที่อีกฝ่ายเดาได้ บางทีเขาร่างคำตอบรอไว้แล้วด้วยซ้ำ ในออฟฟิศเรามักได้ยินกันว่าเงียบแปลว่ายอมรับ ถอยแปลว่าแพ้ ก็เลยไม่ค่อยมีใครบอกว่า บางจุดที่เราเลือกไม่ตอบ มันก็เป็นการเดินหมากเหมือนกัน

อีกอย่าง คนที่เล่นเกมกับคุณหลายคนก็คนธรรมดานี่แหละ กลัวเสียหน้า กลัวตกขบวน หรืออยากมีผลงานไปโชว์ตอนประเมินปลายปีเหมือนคุณ พอเห็นว่าเขาอยากได้อะไร คุณก็ไม่ต้องเกลียดเขา แล้วก็ไม่ต้องลงไปแลกกับเขาทุกเรื่อง

วิธีรับมือการเมืองในออฟฟิศสามแบบ ที่ทำแล้วยังเหนื่อยเท่าเดิม

คำแนะนำที่ได้จากคนรอบตัว มักวนอยู่สามแบบนี้

• "อย่ายอม สวนกลับไปสิ" สะใจได้แป๊บเดียว แล้วได้คู่กรณีถาวรเพิ่มมาอีกหนึ่งคน
• "ช่างมัน ทำงานของเราไป" ฟังดูสงบดี แต่ถ้าไม่รู้ว่าใครวางอะไรไว้ คุณก็เดินไปเหยียบเอง
• "หาพวกไว้เยอะๆ" อุ่นใจขึ้นจริง แต่ก็พาคุณเข้าไปอยู่ในเกมแบ่งฝ่ายลึกกว่าเดิม

สามแบบนี้ยืนอยู่บนกระดานแผ่นเดียวกัน ต่างกันแค่ท่า ที่น่าคิดคือไม่มีแบบไหนถามสักคำว่า กระดานนี้ต้องลงไปเล่นด้วยหรือเปล่า

เหนือเหลี่ยม เลือกก่อนว่ายกไหนควรลงแรง

วิถีมนุษย์ เล่ม 3 เหนือเหลี่ยม: เลิกฟาดฟันในเกมการเมืององค์กร แล้วชนะจากเหนือเกม โดย หลินโม่ เล่มนี้ตั้งต้นว่าชนะจริงไม่ได้มาจากการแลกกันตัวต่อตัว เล่มนี้ชวนขึ้นไปอยู่เหนือเกม เหมือนยืนชั้นลอยมองลงมาเห็นทั้งกระดาน แล้วถามว่า เรื่องนี้ต้องตอบโต้หรือเปล่า ถ้าต้อง ควรเป็นจังหวะไหน

ในเล่มคุยกันเรื่องจุดที่อีกฝ่ายรอให้เราตอบ แล้วเราเลือกไม่ตอบ เรื่องถอยหนึ่งก้าวให้เห็นภาพกว้างขึ้น เรื่องแผนที่ซ้อนกันอยู่ กับเรื่องความนิ่งที่ใช้ให้ถูกจังหวะ หนังสือแนวนี้อ่านไว้ให้รู้ทันก็พอ ไม่ต้องเอาไปเล่นงานใคร

ก่อนขยับครั้งหน้า เล่มนี้ชวนให้ถามตัวเองก่อน

• ตอนนี้ใครกำลังเล่นเกมอะไร แล้วเขาเดาว่าเราจะทำอะไร
• ถ้าถอยออกมามองให้กว้างขึ้น เรามีแต้มต่อตรงไหนบ้าง
• จังหวะนี้ควรพูด หรือเงียบไว้ก่อนดีกว่า

หนังสือเล่มนี้มีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติด้วย

ของที่คุณจะได้ติดมือจากเล่มนี้มีสี่ข้อ

จากคนที่โดนพาดพิงปุ๊บก็สวนปั๊บ คุณจะมีมุมไว้ดูก่อนว่าใครกำลังเล่นเกมอะไร กับหลักไว้แยกว่าจังหวะไหนควรพูด จังหวะไหนอยู่เฉยๆ คือหมากที่ดีกว่า

อีเมล cc ฉบับหน้ายังไม่มา ใช้ช่วงเงียบนี้อ่านเหนือเหลี่ยมให้จบ จะได้เลือกเองว่ายกไหนคุ้มจะลงแรง