วิถีมนุษย์ เล่ม 4 ลิ้นมังกร: ศาสตร์การพูดให้คนฟัง จับจังหวะและน้ำหนักคำ ไม่ให้คำพูดกลับมาทิ่มตัวเอง

พูดให้คนฟังไม่ได้ ทั้งที่เตรียมมาดีกว่าใคร

สมมติเช้าวันจันทร์ คุณเข้าประชุมทีมพร้อมข้อมูลที่นั่งเตรียมมา 3 วัน ถึงคิวก็อธิบายยาว 5 นาที ไล่ตั้งแต่ที่มายันตัวเลขช่องสุดท้ายในตาราง พูดจบ ห้องเงียบ ได้ยินแต่เสียงแอร์ แล้วประธานก็บอกว่า "โอเค ไปเรื่องถัดไป"

ยังไม่ทันเลิกประชุม คนที่นั่งตรงข้ามพูดเรื่องเดียวกัน ใช้แค่ 2 ประโยค ทั้งห้องหันไปมอง มีคนถามต่อด้วยว่าเริ่มได้เมื่อไร คุณมองสไลด์ตัวเองแล้วงงว่าพลาดตรงไหน เนื้อหาก็แทบไม่ต่างกัน

อีกฉากหนึ่ง ก็สมมติเหมือนกัน เย็นวันศุกร์คุณเห็นรายงานของน้องในทีมผิดอยู่ 3 จุด กลัวน้องโดนหัวหน้าตำหนิ ก็เลยรีบพิมพ์บอกในแชตกลุ่มทีม น้องตอบคำเดียวว่า "รับทราบ" งานแก้เสร็จใน 10 นาที แต่น้องเลี่ยงคุณไปอีก 2 สัปดาห์ คุณตั้งใจช่วย แต่น้องได้ยินว่าโดนประจานกลางกลุ่ม

ถ้าเจอแบบนี้บ่อย ข้างล่างนี้คงไม่ต้องอธิบายเยอะ

• พูดจบแล้วต้องถามเองว่า "เข้าใจที่พูดไหม" เพราะไม่มีใครตอบสักคน
• เตือนเพราะหวังดีแท้ๆ แต่อีกฝ่ายฟังเป็นคำตำหนิ
• เดินออกจากห้องมาถึงหน้าลิฟต์ เพิ่งนึกออกว่าเมื่อกี้ควรพูดว่าอะไร

คำพูดไม่มีน้ำหนัก งานดีแค่ไหนก็ถูกมองข้าม

ไอเดียที่เตรียมมาสามวัน พอพูดผิดจังหวะ ก็หายไปพร้อมคำว่า "ไปเรื่องถัดไป"

พูดแล้วไม่มีใครรับสักสองสามครั้ง คราวหน้าคุณก็เริ่มลังเล จากคนที่เคยยกมือเสนอ กลายเป็นคนนั่งจดเงียบๆ ข้อนี้น่าเสียดายที่สุด คนที่คิดเรื่องนั้นมาละเอียดที่สุดในห้อง ค่อยๆ เลิกเสนออะไรไปเอง

อีกแบบคือคำพูดที่ย้อนกลับมาทิ่มตัวเอง เตือนด้วยความหวังดีก็กลายเป็นเรื่องบาดหมาง อธิบายยาวไปก็ถูกหยิบไปตีความอีกทาง พอรีบพูดแก้ เรื่องยิ่งบานปลาย หลายคนเลยสรุปเอาเองว่าตัวเองพูดไม่เก่ง แล้วเลือกเงียบ

พูดแล้วไม่มีใครฟัง เพราะเราถูกฝึกมาแค่เรื่องเนื้อหา

บอกตรงๆ เรื่องนี้โทษคุณคนเดียวไม่ได้ คุณไม่ได้คิดไม่เป็น ไม่ได้พูดไม่รู้เรื่องด้วย ตั้งแต่เรียนจนทำงาน เราถูกฝึกให้เตรียมเนื้อหา ทำสไลด์ เรียงข้อมูลให้ครบ แต่แทบไม่มีใครชวนคิดว่าควรพูดตอนไหน พูดกับใครก่อน แล้วควรหยุดตรงไหน

คนฟังก็ไม่ได้ตั้งใจเมินคุณหรอก แต่ละคนในห้องมีเรื่องของตัวเองอยู่ในหัว บางคนรอฟังอยู่จริงๆ บางคนมีเหตุผลที่ต้องค้าน ถ้าพูดออกไปโดยยังไม่ดูว่าใครอยู่ในอารมณ์ไหน คำพูดที่ถูกต้องก็ตกหายกลางห้องได้ง่ายๆ

เนื้อหาดีแค่ไหนก็ได้แค่ครึ่งเดียว อีกครึ่งคือ จังหวะ น้ำหนัก และเจตนา ที่คนฟังจับได้จากคำของคุณ ครึ่งหลังนี่แหละที่เราแทบไม่เคยได้ซ้อม

ทำไมยิ่งพูดเยอะ ยิ่งพูดดัง คนถึงยิ่งไม่ฟัง

พอรู้สึกว่าไม่มีใครฟัง หลายคนก็แก้ด้วยวิธีแนวนี้

• "อธิบายให้ละเอียดขึ้น" ข้อมูลยิ่งเยอะ ประเด็นหลักยิ่งจม คนฟังจับไม่ได้ว่าคุณจะเอาอะไร
• "พูดให้ดังและเร็วขึ้น" คนหันมามองจริง แต่มองแบบตั้งการ์ด เพราะรู้สึกว่าโดนกดดัน
• "ท่องประโยคสำเร็จรูปไปใช้" ใช้ได้ตอนสถานการณ์ตรงกับตัวอย่าง พอคนฟังตอบนอกบท ก็ไปต่อไม่ถูก

สามวิธีนี้แก้กันที่ปริมาณกับถ้อยคำทั้งนั้น คำถามที่หายไปคือ ตอนนั้นคนฟังพร้อมรับหรือยัง

ลิ้นมังกร ศาสตร์การพูดให้คนฟัง ว่าด้วยจังหวะและน้ำหนักของคำ

วิถีมนุษย์ เล่ม 4 ลิ้นมังกร: ศาสตร์การพูดให้คนฟัง จับจังหวะและน้ำหนักคำ ไม่ให้คำพูดกลับมาทิ่มตัวเอง โดย หลินโม่ ไม่ได้ชี้ไปที่ว่าคุณพูดอะไร แต่ชวนดูจังหวะ น้ำหนัก กับเจตนาที่อยู่หลังคำพูดมากกว่า

เล่มนี้อยากพาคุณจากคนพูดมากแต่ได้น้อย ไปเป็นคน พูดน้อยลงแต่คำมีน้ำหนักขึ้น ในเล่มคุยกันว่าต้องสังเกตและฟังอะไรก่อนเปิดปาก ใช้คำยังไงให้หนักแน่น เลือกคำแบบไหนถึงได้มิตรหรือลดกำแพงในใจคน ตอนเสียเปรียบจะพูดยังไง แล้วเมื่อไรควรเงียบ

ทางที่น่าหยิบไปใช้มีสองทาง คือให้คำที่ตั้งใจดีไปถึงคนฟังอย่างที่ตั้งใจ กับไว้รู้ทันเวลาอีกฝ่ายใช้จังหวะและความเงียบมากดดันคุณ ส่วนจะเอาไปต้อนใครให้จนมุม อย่าเลย ยิ่งกับคนที่พรุ่งนี้ยังต้องนั่งทำงานด้วยกัน

ในเล่มมีคำตอบให้คำถามแบบนี้

• ก่อนพูด ต้องดูอะไรในห้อง แล้วใครรอฟังอยู่จริง
• คำแบบไหนที่ทำให้คนฟังคิดสองรอบก่อนจะค้าน
• เมื่อไรควรหยุดพูด แล้วปล่อยให้ความเงียบทำงานแทน

หอสมุดแห่งชาติมีเล่มนี้เก็บไว้ด้วย

เรื่องในเล่ม กับจังหวะที่คุณจะได้หยิบมาใช้

จากเดิมที่ถือข้อมูลเต็มมือแต่ไม่รู้จะพูดตอนไหน คุณจะมีหลักไว้สังเกตห้องก่อนเปิดปาก มีวิธีเลือกคำให้หนักแน่น แล้วรู้ว่าจังหวะไหนควรหยุด

ไอเดียที่เตรียมมาสามวันควรได้ยินในห้อง ไม่ใช่หายไปกับคำว่าไปเรื่องถัดไป ลองจับจังหวะจากลิ้นมังกรก่อนประชุมรอบหน้า