วิถีมนุษย์ เล่ม 1: คมมนุษย์ - คู่มืออ่านคนและเอาชีวิตรอดในป่าคอนกรีต

อ่านคนในที่ทำงานไม่ออก คำชมประโยคเดียวก็ผูกงานไว้กับคุณได้ทั้งปี

"ไฟล์นี้ต้องให้คุณทำนะ ทั้งแผนกไม่มีใครละเอียดเท่าคุณแล้ว" หัวหน้าพูดตอนบ่ายสามวันศุกร์ แล้วเดินไปที่ไวท์บอร์ด ลบอีกสามชื่อออกจากช่องรายงานสรุปยอดประจำเดือน เรื่องสมมตินะ งานที่เคยเวียนกันทำ 4 คน ตกมาอยู่ที่คุณคนเดียว คุณยิ้มรับตั้งแต่เขายังไม่ทันปิดฝาปากกา

รายงานนี้กินเวลาเดือนละ 2 วันเต็ม ผ่านไป 14 เดือนก็ยังอยู่ที่คุณ ถึงรอบประเมิน คุณได้คำชมเดิมว่า ทำงานละเอียด ไว้ใจได้ ส่วนโปรเจกต์ใหม่ไปตกที่เพื่อนคนที่วันนั้นตอบหัวหน้าว่า "ขอผ่านก่อน" เขาไม่ได้เก่งกว่าคุณ แค่อ่านออกว่าคำชมวันนั้นมีงานพ่วงมาด้วย

แล้วก็มีวันอาทิตย์หนึ่งที่หัวหน้าทักไลน์มาว่า "พรุ่งนี้คุยกันหน่อยนะ" แค่นั้น คุณนอนไล่นึกทั้งคืนว่าพลาดอะไรไป เช้ามาเขาแค่จะฝากให้ช่วยหาร้านจัดเลี้ยงปีใหม่ งานเพิ่มอีกชิ้น

สัญญาณที่บอกว่าคุณกำลังตามเกมในออฟฟิศไม่ทัน

• ข่าวสลับทีมรอบล่าสุด คุณรู้เป็นคนท้ายๆ แถมรู้จากคนแผนกอื่น
• คำชมมาเยอะ แต่ตำแหน่งกับเงินเดือนขยับช้ากว่าคนโต๊ะข้างๆ
• รับปากไปแล้ว ค่อยมารู้ว่างานชิ้นนั้นทั้งทีมเลี่ยงกันมาหลายเดือน
• อยากปฏิเสธ แต่พอเขาเปิดด้วยคำชม รู้ตัวอีกทีงานก็มาวางบนโต๊ะแล้ว

อ่านเกมในออฟฟิศไม่ออก ราคาที่จ่ายคือเวลาเป็นปี

คำชมบางคำมาพร้อมใบแจ้งหนี้ แค่ยังไม่ได้ส่งมาให้คุณวันนี้

เดือนละ 2 วันฟังดูไม่เยอะ แต่ทั้งปีรวมกันเกินหนึ่งเดือนทำงานเต็มๆ นะ เวลาก้อนนี้ไม่มีช่องให้กรอกในใบประเมิน เพราะไม่เคยมีใครเขียนให้เป็นหน้าที่ของคุณ ส่วนนี้แหละที่แสบกว่าตัวงาน แม้แต่คุณเองยังไม่เคยนับ

ที่สึกไปพร้อมกันคือความเชื่อใจ ฟังคำชมแล้วระแวง มีคนขอให้ช่วยก็ลังเล บางคืนก็สงสัยว่าคนตรงๆ ยังอยู่รอดในที่ทำงานได้ไหม ความตรงของคุณไม่ได้เป็นตัวปัญหาหรอก แล้วตัวปัญหาจริงๆ อยู่ตรงไหนล่ะ?

คนทำงานดีมักอ่านคนช้า เพราะห้องเรียนไม่เคยมีวิชานี้

คุณไม่ได้ช้ากว่าใคร และไม่ได้มองโลกสวยเกินไปด้วย ลองนึกย้อนไปตอนเรียน ทุกอย่างวัดกันด้วยข้อสอบที่มีคำตอบถูกข้อเดียว ทำถูกก็ได้คะแนน จบ ไม่มีคาบไหนให้ฝึกดูว่าคนตรงหน้าอยากได้อะไรจากเรา

พอเข้าที่ทำงาน กติกากลับมีสองชั้น ชั้นแรกอยู่ในคู่มือพนักงาน ชั้นที่สองไม่มีใครเขียนไว้ อย่างใครชมเพราะกำลังจะขออะไรต่อ หรือความเงียบของใครที่แปลว่าไม่เห็นด้วยแต่ไม่อยากพูด คนที่ตั้งใจทำงานอย่างเดียวก็เลยอ่านแค่ชั้นแรก แล้วงงว่าทำไมยังตามไม่ทัน

หัวหน้าที่ลบชื่อบนไวท์บอร์ดก็ไม่ได้คิดร้ายอะไร เขามีรายงานต้องส่ง มีคนทำได้ดีนั่งอยู่ตรงหน้า และคนคนนั้นไม่เคยบอกว่าไม่ เขาก็แค่เดินทางที่สะดวกที่สุด แล้วทางนั้นก็บังเอิญผ่านโต๊ะคุณพอดี

คำแนะนำเรื่องคนในที่ทำงานที่ได้ยินกันบ่อย แต่ทำตามแล้วเหนื่อยกว่าเดิม

คนรอบตัวมักปลอบด้วยประโยคพวกนี้

• "ทำดีไว้ เดี๋ยวผู้ใหญ่ก็เห็นเอง" ผู้ใหญ่เห็นเท่าที่มีคนเล่าให้ฟัง และคนที่เล่าอาจไม่ใช่คุณ
• "ตั้งใจทำงานไป ไม่ต้องไปยุ่งเรื่องคน" สงบไปได้พักหนึ่ง แต่เรื่องคนก็ยังเดินมาหาถึงโต๊ะอยู่ดี
• "ก็เล่นการเมืองกลับไปสิ" ต้องฝืนเป็นคนที่ไม่ชอบ แล้วยังต้องแข่งกับคนที่ถนัดเกมนี้กว่ามาก

ข้อแรกอันตรายสุด เพราะมันจริงอยู่ครึ่งหนึ่ง แต่ทั้งสามข้อไม่ได้ตอบเลยว่า คนตรงหน้าอยากได้อะไรจากคุณกันแน่?

คมมนุษย์ คู่มืออ่านคนสำหรับคนดีที่ไม่อยากเสียเปรียบ

วิถีมนุษย์ เล่ม 1: คมมนุษย์ ของหลินโม่ เป็นคู่มือถอดรหัสพฤติกรรมคน เรื่องที่ห้องเรียนไม่เคยสอนเรา ปลายทางที่เล่มนี้วางไว้คือให้คุณยังเป็นคนดีเหมือนเดิม แต่เป็นคนดีที่ไม่มีใครกล้าเอาเปรียบ

รู้ทันคนไม่ได้แปลว่าต้องเลิกช่วยใคร คุณยังเป็นคนที่เพื่อนพึ่งได้ แค่มีจังหวะหยุดดูก่อนตอบ ว่าคำชมตรงหน้ามีอะไรพ่วงมาไหม

สิ่งที่เล่มนี้อยากให้คุณทำเป็น

• ฟังคำชมแล้วแยกออก ว่าอันไหนให้เปล่า อันไหนมีคำขอรอคิวอยู่ข้างหลัง
• เงียบให้เป็น จนอีกฝ่ายพูดสิ่งที่ต้องการออกมาก่อน
• จัดการเรื่องกับคนที่เป็นปัญหา โดยไม่ต้องหันหน้าไปปะทะกันตรงๆ

คมมนุษย์เปิดชุดวิถีมนุษย์ และมีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติด้วย

ลองไล่ดูทีละหัวข้อว่าแต่ละเรื่องในเล่มเอาไปใช้กับคนรอบโต๊ะทำงานตอนไหนได้บ้าง

จากเดิมที่ได้ยินคำชมแล้วตอบรับไปก่อนคิด คุณจะมีห้าเรื่องจากเล่มนี้ติดตัวไว้เทียบ ว่าใครให้เปล่า ใครให้เพื่อรอเก็บคืน และตอนไหนควรเงียบให้อีกฝ่ายพูดก่อน

ก่อนจะมีใครชมแล้วหยิบปากกาไวท์บอร์ดอีกรอบ เปิดกับดักคำชมในคมมนุษย์ไว้ก่อน แล้วค่อยเลือกเองว่าชื่อคุณควรอยู่ช่องไหน