วิถีมนุษย์ เล่ม 15: ไร้สิ้นสุด - ปรัชญาชีวิตเพื่อการปล่อยวางและความสำเร็จที่แท้จริง

กลัวเป็นคนธรรมดา จนปล่อยวางความสำเร็จไม่ลงสักที

สมมติคืนเลี้ยงรุ่นครบ 20 ปี คุณซ้อมคำตอบในหัวตลอดทางที่ขับรถไปงาน ถ้ามีใครถามว่าตอนนี้ทำอะไรอยู่ คุณจะบอกว่าดูแลทีม 30 คน เพิ่งได้ขึ้นตำแหน่ง แค่นั้นพอ

ในงานมีเพื่อนคนหนึ่งเล่าว่ากลับไปทำสวนทุเรียนที่บ้านเกิด เลิกงานบ่ายสี่ทุกวัน คุณยิ้มตาม แต่ประโยคนั้นนั่งรถกลับบ้านมาด้วย เช้าวันเสาร์คุณก็ยังเข้าออฟฟิศ ไม่มีใครสั่ง แค่กลัวว่าถ้าพูดคำว่าพอ คนรอบตัวจะมองว่า คุณหมดไฟไปแล้ว

หรือคุณอาจเป็นอีกแบบ เคยเปิดร้านกาแฟ 2 สาขา ลงไป 2,400,000 บาท ไม่ถึงสามปีก็ปิดทั้งคู่ วันนี้งานประจำของคุณไปได้ดี แต่ไม่เคยเล่าเรื่องร้านให้ใครที่ทำงานใหม่ฟัง แก้วกระดาษสกรีนชื่อร้านยังเหลืออยู่ลังหนึ่งในตู้

สองเรื่องนี้ไม่น่าเกี่ยวกัน แต่นิสัยที่ตามมามักหน้าตาคล้ายกัน

• งานเสร็จไปหนึ่งชิ้น มือก็เปิดรายการถัดไปแล้ว ยังไม่ทันได้ดีใจ
• โพสต์แต่เรื่องที่ไปได้ดี เรื่องที่พลาดเก็บไว้คนเดียว
• มีคนถามว่า "แล้วจะพักเมื่อไร" คุณหัวเราะกลบ แล้วเปลี่ยนเรื่อง

ความสำเร็จที่ไม่เคยพอ เก็บค่าผ่านทางเป็นวันธรรมดาของคุณ

ของที่พักไว้รอวันถึงเป้า บางอย่างไม่ได้รออยู่ที่เดิม

ความดีใจตอนได้ขึ้นตำแหน่งอยู่กับคุณไม่ถึงอาทิตย์ แผนงานไตรมาสหน้าก็มาวางรออยู่บนโต๊ะแล้ว มื้อเย็นกับที่บ้าน กับกีตาร์ที่พิงผนังจนสายขึ้นสนิม ถูกพักไว้ "ถึงก่อนค่อยว่ากัน" ทุกปี

อีกก้อนที่จ่ายอยู่เงียบๆ คือแรงที่ใช้รักษาภาพ ก้อนนี้หนักกว่าที่คิด ต้องดูเก่ง ต้องมีข่าวดีไว้เล่า พอใครถามถึงร้านเก่า คุณก็รีบวกกลับไปเรื่องงานใหม่ทุกที

คนที่ปล่อยมือไม่เป็น มักได้ดีมาเพราะไม่เคยปล่อย

คุณไม่ได้บ้างาน ไม่ได้มองข้ามคนที่บ้านด้วย นิสัยไม่ยอมหยุดนี่แหละที่พาคุณมาถึงตรงนี้ ทำเพิ่มอีกนิดทีไรก็มีคำชมตามมา นานเข้า ใจก็จำว่าหยุดคือเสี่ยง แล้วก็ไม่หยุด

คนรอบตัวก็ส่งสัญญาณไปทางเดียวกัน ที่ทำงานอยากได้คนที่ตามตัวได้ทุกเวลา ที่บ้านก็ภูมิใจทุกครั้งที่คุณขยับขึ้น ไม่มีใครคิดร้ายสักคนนะ แค่ไม่เคยมีใครพูดออกมาว่า พอได้แล้ว

หน้าฟีดก็มีส่วน เราเห็นแต่ช่วงดีที่สุดของคนอื่น แล้วโพสต์แต่ช่วงดีที่สุดของตัวเอง ทำไปทำมา ตัวตนที่สร้างไว้บนโซเชียล ก็กลายเป็นงานอีกชิ้น ส่วนร้านที่ปิดไป ไม่มีที่ให้วาง

ตั้งเป้าใหญ่ขึ้น ปิดเรื่องที่พลาด หรือลาออก ทำไมยังเหนื่อยเท่าเดิม

พอรู้ตัวว่าเหนื่อย คำแนะนำที่ได้ยินบ่อยๆ ก็วนอยู่แค่นี้

• "ตั้งเป้าให้ใหญ่ขึ้นอีกสิ" ได้ไฟกลับมาพักหนึ่ง พอทำได้ก็ต้องหาอันที่ใหญ่กว่านั้นอีก
• "เรื่องที่พลาดอย่าไปพูดถึง" คนอื่นไม่รู้ก็จริง แต่คุณต้องออกแรงปิดมันไว้ทุกวัน
• "เหนื่อยนักก็ลาออกไปเลย" เปลี่ยนที่ทำงานได้ แต่ความกลัวว่าจะไม่มีใครเห็นย้ายตามไปด้วย

ทางแรกล่อใจที่สุด เพราะมันได้ผลจริงพักหนึ่ง แต่ทั้งสามทางยังมองความสำเร็จเป็นที่ที่ต้องไปให้ถึง เหมือนเปลี่ยนรองเท้าใหม่ แล้วเดินขึ้นเขาลูกเดิม

วิถีมนุษย์ เล่ม 15 ไร้สิ้นสุด มองความสำเร็จจากคุณภาพของระหว่างทาง

วิถีมนุษย์ เล่ม 15: ไร้สิ้นสุด โดย หลินโม่ เป็นหนังสือปรัชญาชีวิตที่ไม่ได้โทษความสำเร็จ ที่เล่มนี้ชี้คือจุดหมายที่ไปเท่าไรก็ไม่ถึง เล่มก็เลยชวนมองความสำเร็จใหม่ ว่าเป็น คุณภาพของสิ่งที่ทำระหว่างทาง

ประโยคที่สะดุดสุดคือ ชัยชนะใหญ่ที่สุดอาจเป็นการกล้าอยู่อย่างคนธรรมดา ไม่ต้องพิสูจน์อะไรกับใครอีก ข้อนี้ทำยากกว่าที่ฟัง ปล่อยวางในความหมายของเล่มคือกลับไปใช้ชีวิตเดิม แต่รู้ว่าอะไรทำเพราะเลือกเอง อะไรทำเพราะกลัวจะหยุด แล้วเช้าวันเสาร์ของคุณอยู่ฝั่งไหน?

อีกเรื่องในเล่มคือศิลปะ Kintsugi งานซ่อมถ้วยชามแตกแบบญี่ปุ่นที่ใช้ทองเชื่อมรอยร้าว เล่มนี้หยิบภาพนั้นมาคุยเรื่องรอยร้าวในชีวิตคน ชวนให้โอบรับไว้แทนการซ่อน แล้วเปลี่ยนมันเป็นแรง ลองนึกถึงลังแก้วกระดาษในตู้นั่นดู

อ่านไปเรื่อยๆ จะมีคำถามแบบนี้โผล่ขึ้นมาให้ตอบเอง

• ถ้าไม่มีอะไรต้องพิสูจน์แล้ว งานที่ทำอยู่ยังอยากทำต่อไหม
• ตัวตนบนโซเชียลกับชีวิตจริงข้างใต้ ห่างกันแค่ไหน
• รอยร้าวที่ซ่อนมาหลายปี ถ้าหยิบขึ้นมาดูตรงๆ มันจะบอกอะไรคุณ

ไร้สิ้นสุดมีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติด้วย

เรื่องที่เล่มนี้ชวนนั่งคิด หยิบไปใช้ได้แบบนี้

จากเดิมที่ทำต่อไปเรื่อยๆ เพราะไม่กล้าหยุด คุณจะมีคำถามง่ายๆ ติดมือไว้ถามตัวเองทุกครั้งที่จะรับงานเพิ่ม ว่าทำเพราะเลือกเอง หรือเพราะกลัวจะหยุด และมีอีกมุมไว้มองเรื่องที่เคยซ่อนมาตลอด

เช้าวันเสาร์นี้ ลองเปิดไร้สิ้นสุดแทนการเข้าออฟฟิศดูสักครั้ง แล้วค่อยดูว่าคำตอบที่ซ้อมไว้สำหรับงานเลี้ยงรุ่น ยังต้องซ้อมอยู่ไหม