วิถีมนุษย์ เล่ม 13 กาลเวลา: ยุ่งไม่เท่าก้าวหน้า จับจังหวะเวลาให้ถูก แล้วโอกาสจะมาเอง (The Pulse of Time)

จัดการเวลาจนเต็มทุกช่อง แต่เป้าหมายยังอยู่ห่างเท่าเดิม

สองทุ่มคืนวันศุกร์ โพสต์อิทสีเหลืองที่แปะขอบจอไว้ตั้งแต่วันอังคารเริ่มม้วนมุมขึ้นมาแล้ว สมมติคุณกำลังไล่ดูลิสต์งานที่เขียนไว้เช้าวันจันทร์ ทั้งหมด 14 ข้อ ติ๊กไปแล้ว 12 ข้อ ฟังดูเป็นสัปดาห์ที่ดีนะ จนกว่าจะเห็นว่าสองข้อที่เหลือคืออะไร

หนึ่งในนั้นคือแผนงานใหม่ที่อยากเสนอมานาน อีกข้อคือคอร์สที่จ่ายเงินไปแล้วแต่ยังไม่เคยกดเปิด สองเรื่องนี้ถูกยกไปสัปดาห์หน้ามา 5 รอบติด ข้อที่เสร็จคือตอบอีเมลกับตามงานแทนคนอื่น ยุ่งจริงทั้งสัปดาห์ แต่ เรื่องที่จะเปลี่ยนปีหน้าของคุณ ยังนอนรออยู่ท้ายลิสต์

อีกฉากในร้านออนไลน์ สมมติคุณเห็นพัดลมคล้องคอรุ่นหนึ่งขึ้นฟีดทุกวัน ก็รีบสั่งมา 300 ชิ้น ขายได้ 80 ชิ้นแล้วกระแสก็เงียบ กล่องที่เหลืออีก 220 ชิ้นกองจนบังหน้าต่างห้องนอน ส่วนฟีดก็เด้งของตัวใหม่มาให้ตามอีกแล้ว

ถ้ายุ่งแต่ไม่คืบ ลองเช็กดูว่ามีอาการพวกนี้ไหม

• วันที่วุ่นที่สุดของสัปดาห์ มักเป็นวันที่งานสำคัญไม่ได้แตะสักนิด
• เห็นคนอื่นเริ่มทำอะไร ก็รีบกระโดดตามเพราะกลัวตกขบวน
• ได้เวลาว่างมาครึ่งวัน แต่นั่งเฉยๆ ไม่ได้ ต้องหางานมาเติมให้เต็ม

ออกแรงผิดจังหวะ แล้วไม่เหลือแรงในวันที่โอกาสมาจริง

วันที่ลูกค้ารายใหญ่โทรมา คุณควรมีแรงเหลือมากกว่าแค่พอรับสาย

เร่งตอนที่ยังไม่ถึงเวลา ก็เหมือนเบิกแรงของเดือนหน้ามาใช้ก่อน ที่น่าเสียดายคือมันมักมาทวงคืนตอนจังหวะดีพอดี ลูกค้ารายใหญ่ติดต่อมา หรือตำแหน่งที่รอมานานเพิ่งเปิดรับ แล้วคุณนั่งอยู่ตรงหน้าโอกาสนั้นด้วยหัวที่ตื้อไปหมด

ร่างกายก็โดนด้วย เริ่มจากนอนไม่พอ แล้วเครียดสะสมจนป่วยบ่อยขึ้น บางทีก็ป่วยเอาตอนที่งานรอเยอะที่สุด อย่างเจ็บคอจนเสียงแหบคืนก่อนวันนำเสนองานใหญ่

ทำไมคนขยันถึงเชื่อมาตลอดว่ายิ่งยุ่งยิ่งก้าวหน้า

ทำมากแล้วได้น้อยแบบนี้ คุณไม่ได้ขี้เกียจ และวินัยก็ไม่ได้หย่อนด้วย เราโตมากับการถูกวัดด้วยของที่มองเห็นง่าย มาเช้ากลับดึก ตอบแชทไวจนคนทัก ของพวกนี้เคยได้คำชมทั้งนั้น แล้วใครจะอยากเลิกล่ะ

หัวหน้าหรือลูกค้าที่ชมคนตอบไว เขาก็ชมจากสิ่งที่เห็นตรงหน้า แค่นั้นเอง งานที่ต้องบ่มเงียบๆ หลายเดือนไม่มีใครเห็นระหว่างทาง พอต้องเลือก มันก็เลยแพ้งานด่วนที่มีคนยืนรออยู่บ่อยๆ

ข้างนอกก็หมุนเร็ว กระแสใหม่มากันทุกสัปดาห์ บางสัปดาห์มาสองรอบ ถ้าไม่มีจังหวะของตัวเองไว้เทียบ ก็ง่ายมากที่จะหยิบ นาฬิกาของคนอื่น มาใช้เป็นตารางชีวิต แล้ววิ่งตามมันไปทั้งปีโดยไม่ทันรู้ตัว

ตื่นเช้าขึ้น อัดตารางแน่นขึ้น แต่ทำไมยังรู้สึกย่ำอยู่กับที่

พอรู้สึกว่าเวลาไม่พอ ทางที่หลายคนคว้ามาใช้ก่อนมักหน้าตาแบบนี้

• "ตื่นให้เช้าขึ้นอีกชั่วโมง" ได้เวลาเพิ่มจริง แต่ชั่วโมงนั้นก็มักโดนงานด่วนกินไปเหมือนเดิม
• "จัดตารางให้ละเอียดขึ้น" งานเล็กเสร็จไวขึ้นก็จริง ส่วนงานที่ต้องรอจังหวะยังถูกเลื่อนอยู่ดี
• "อะไรมาแรงก็จับไว้ก่อน" ได้ลองหลายอย่าง แต่แรงกระจายจนไม่มีเรื่องไหนลงลึกพอ

ข้อสามดูขยันที่สุดในสามข้อ และเหนื่อยที่สุดด้วย แต่ทุกทางช่วยได้แค่ให้ทำไวขึ้น ยังไม่มีทางไหนตอบได้ว่า ตอนนี้ควรเร่ง หรือควรรอ

กาลเวลา ให้ดูจังหวะให้ออกก่อนจะเร่งเครื่อง

วิถีมนุษย์ เล่ม 13 กาลเวลา: ยุ่งไม่เท่าก้าวหน้า ของหลินโม่ เขียนถึงคนที่ยิ่งเร่ง เป้าหมายยิ่งถอยห่าง เล่มนี้มองว่าเราติดที่จังหวะ ไม่ได้ติดที่ความเร็ว และเปรียบความยุ่งเป็นหน้ากากที่บังไม่ให้เห็นว่ากำลังไปผิดทาง

ในเล่มพูดถึงช่วงที่ควรสะสมเงียบๆ กับช่วงที่ควรออกแรงเต็มที่ การนิ่งรอบนโต๊ะเจรจา การแยกกระแสฉาบฉวยออกจากโอกาสที่อยู่ยาว และการถอยเพื่อรุกด้วยการสร้าง "สุญญากาศ" สำหรับคนขยัน เรื่องถอยนี่แหละยากสุด ต้องยอมวางมือตอนที่มือยังคันอยู่

ระหว่างอ่าน ลองเอาคำถามพวกนี้มาเช็กกับชีวิตช่วงนี้ของตัวเองดู

• ตอนนี้คุณอยู่ในช่วงหยั่งราก หรือช่วงที่ต้องลุยเต็มกำลัง
• กระแสที่ตามอยู่ เป็นแค่ฟองคลื่น หรือเป็นโอกาสที่จะอยู่ยาว
• จังหวะที่ใช้ทุกวัน เป็นของคุณเอง หรือยืมนาฬิกาตลาดมาใช้

กาลเวลามีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติด้วย

เรื่องจังหวะที่จะได้หยิบไปจากกาลเวลา

คุณจะมีหลักไว้ดูว่าช่วงนี้ควรเก็บแรงเงียบๆ หรือควรลุยเต็มที่ แทนที่จะวัดความก้าวหน้าจากตารางที่แน่นทุกช่อง และมีวิธีแยกกระแสฉาบฉวยออกจากโอกาสที่อยู่ยาว

ลิสต์งานของพรุ่งนี้ยังไม่ต้องเขียน ปิดคอมเร็วขึ้นหนึ่งชั่วโมง แล้วเปิดกาลเวลาอ่าน ก่อนสองข้อท้ายลิสต์จะโดนเลื่อนเป็นรอบที่หก