วิถีมนุษย์ เล่ม 6: ไร้ลักษณ์ - วิถีแห่งการไร้ตัวตนสู่จุดสูงสุด

ไร้ลักษณ์ กับวันที่ยิ่งออกแรงแก้ ยิ่งเสียเปรียบ

สมมติเป็นคืนวันพุธ สามทุ่มกว่า กลุ่มไลน์โปรเจกต์ 23 คนเด้งขึ้นมา เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งพิมพ์ว่างานเลื่อนไป 2 สัปดาห์เพราะทีมคุณ คุณรู้ว่าไม่จริง ก็เลยพิมพ์ตอบยาวหลายย่อหน้า แนบไฟล์ไปอีก 4 ไฟล์ ส่วนเขาตอบกลับแค่สติกเกอร์แมวก้มหัวขอโทษ ตัวเดียว

เช้ามาไม่มีใครพูดถึงไฟล์ที่แนบ ที่คนจำได้คือข้อความยาวเหยียดตอนห้าทุ่ม ที่อ่านยังไงก็รู้ว่าโกรธ คุณถูกเกือบทุกข้อ แต่กลายเป็นคนที่ดู ร้อนตัว ที่สุดในกลุ่ม สติกเกอร์แมวตัวนั้นยังเป็นข้อความสุดท้ายของคืนอยู่เลย

หรือลองนึกว่างบทีมคุณปีหน้าโดนตัดจาก 2,000,000 บาท เหลือ 1,400,000 บาท คืนนั้นคุณนั่งพิมพ์อีเมลคัดค้านยาว 3 หน้าถึงผู้บริหาร เช้าวันถัดมาตัวเลขงบยังเท่าเดิม สิ่งเดียวที่งอกขึ้นมาคือฉายาใหม่ คนคุยยาก

สองเรื่องนี้ต่างฉากกัน แต่อาการแทบเหมือนกัน

• โดนแหย่นิดเดียวก็ต้องตอบทันที แล้วค่อยมานั่งเสียดายตอนจะนอน
• เตรียมข้อมูลมาแน่นทุกครั้ง แต่คนจำน้ำเสียงคุณได้มากกว่าเนื้อหา
• เถียงชนะในวันนั้น แต่งานหลังจากนั้นเดินยากขึ้นทุกเรื่อง
• บ่ายสามก็หมดแรงแล้ว งานจริงยังไม่ได้แตะสักชิ้น

พุ่งชนทุกเรื่อง แล้วต้องจ่ายแพงกว่าที่เห็น

ทุกครั้งที่คุณขยับเพราะถูกยั่ว อีกฝ่ายก็ได้รู้ว่าต้องกดตรงไหน คุณถึงจะขยับอีก

แรงที่หมดไปกับการโต้ทุกเรื่อง คือแรงก้อนเดียวกับที่ต้องเก็บไว้ทำงานจริง ยิ่งปะทะบ่อย คนรอบตัวก็ยิ่งอ่านคุณออก เรื่องไหนพูดแล้วคุณขึ้น ช่วงไหนคุณจะพลาด จุดอ่อนที่ควรเก็บไว้ ก็ถูกเปิดให้ดูฟรีๆ

ผ่านไปสักปี งานคุณอาจยังดีเท่าเดิม แต่ชื่อคุณเริ่มมีคำว่า "อารมณ์ร้อน" ห้อยท้าย งานชิ้นสำคัญก็ค่อยๆ ไหลไปอยู่กับคนที่ดูนิ่งกว่า ฝีมือเขาไม่ได้เหนือกว่าคุณด้วยซ้ำ

ไล่ย้อนดู ข้อมูลคุณไม่ผิด งานก็ไม่พลาด แต้มหายตรงที่กดส่งเร็วไปนิดเดียว ตอนห้าทุ่มที่นิ้วค้างบนปุ่มส่ง จะให้รอมันยากจริงๆ

ความตรงที่ติดตัวมา กับคนที่อ่านทางคุณออกแล้ว

ตั้งแต่เด็ก คำสอนที่ได้ยินซ้ำๆ คือคนเข้มแข็งต้องยืนหยัด เห็นอะไรไม่ถูกต้องต้องพูด เจออุปสรรคก็ชนให้ผ่าน ถ้างานวัดกันที่ผลงานล้วนๆ คำสอนนี้ใช้ได้ดี คุณไม่ได้ขี้โมโหกว่าใคร แค่ทำตามที่ถูกสอนมา

ปัญหาคือที่ทำงานจริงมีเรื่องจังหวะกับอำนาจปนอยู่ด้วย คนที่แหย่คุณในกลุ่มไลน์อาจไม่ได้เกลียดคุณ เขามีเป้าของเขา แล้วรู้ว่าคุณขยับง่าย ผู้บริหารที่ตัดงบก็มีตัวเลขต้องไปตอบคนข้างบนเหมือนกัน

ไม้ใหญ่กิ่งแข็ง เจอพายุทีไรมักหักก่อนไม้เล็กที่เอนตามลมได้ ความตรงของคุณเป็นข้อดีจริง แต่ก็เป็น จุดที่คนอื่นจับทางได้ ด้วย ตอบแบบเดิมทุกครั้ง คนที่เป้าไม่ตรงกับคุณก็รู้แล้วว่าต้องกดปุ่มไหน

สวนกลับ ทนเงียบ หรืออธิบายยาว ก็ยังเต้นตามจังหวะของอีกฝ่าย

พอเล่าให้ใครฟัง ก็มักได้คำแนะนำกลับมาแบบนี้

• "สวนกลับไปให้แรงกว่าสิ" คืนนั้นหลับสบาย แต่ทั้งกลุ่มก็จำได้แล้วว่ายั่วคุณได้ผล
• "อดทนไว้ เดี๋ยวก็ผ่าน" กลั้นไว้กับนิ่งจริงไม่เหมือนกัน ของที่กลั้นไว้มักไปแตกตอนที่ไม่ควรแตก
• "ชี้แจงให้ครบ เขาจะเข้าใจเอง" ยิ่งยาวยิ่งเหมือนแก้ตัว ไฟล์แนบ 4 ไฟล์คืนนั้นก็ไม่ได้ช่วย

ทางที่สามดูดีที่สุด เพราะมีเหตุผลรองรับ แต่จะเลือกทางไหน คนที่กำหนดว่าคุณต้องขยับเมื่อไรก็ยังเป็นอีกฝ่ายอยู่ดี

วิถีมนุษย์ เล่ม 6 กับความนิ่งที่เป็นกลยุทธ์

วิถีมนุษย์ เล่ม 6: ไร้ลักษณ์ ของหลินโม่ ใช้ภาพน้ำที่เจอโขดหินแล้วไหลอ้อมไปโดยไม่เสียแรงชน กับไผ่ที่เอนตามลม แล้วกลับมายืนตรงเมื่อถึงเวลา เล่มนี้ย้ำว่าไร้ลักษณ์ไม่ใช่ความอ่อนแอ มันคือกลยุทธ์ที่ทำให้อยู่รอด และชนะได้ในตอนจบโดยไม่เปลืองกำลัง

อ่านจบ คุณก็ยังต้องกลับไปเจอคนเดิมในกลุ่มไลน์เดิม ที่เปลี่ยนคือโจทย์ ทำยังไงไม่ให้เป็นฝ่ายโดนยั่วให้ขยับก่อน อ่านแบบรู้ทันไว้กันตัวเองก็พอ เอาไปเล่นงานใครกลับไม่คุ้มหรอก

คำถามที่จะวนอยู่ในหัวระหว่างอ่าน

• จังหวะไหนควรเอนตัวหลบ และจังหวะไหนควรกลับมายืนตรง
• โดนคำพูดแรงๆ ใส่ จะรับยังไงโดยไม่ให้ใครเห็นว่าโกรธ
• เมื่อไรที่อยู่เฉยๆ ได้ผลกว่าลงมือทำ

เล่มนี้มีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติด้วย

ลองเอาแนวคิดในเล่มไปวางเทียบกับเกมในที่ทำงานของคุณดู

จากเดิมที่โดนแหย่ทีไรก็ตอบทันที คุณจะมีคำถามข้อเดียวไว้ถามตัวเองก่อนขยับ ว่าเรื่องนี้ควรไหลอ้อม ควรเอนตามลม หรือควรนิ่งไว้เฉยๆ และมีแนวคิดจากเล่มไว้เทียบกับเรื่องตรงหน้า

อีเมลยาวที่ร่างค้างไว้ ลองปล่อยไว้ในกล่องร่างอีกคืน แล้วอ่านไร้ลักษณ์ก่อนตัดสินใจว่าจะส่งหรือไม่ส่ง