วิถีมนุษย์ เล่ม 7 คมในฝัก: เลิกพิสูจน์ตัวเอง ซ่อนคมไว้ จนถึงจังหวะที่ชนะ (The Hidden Blade)

พิสูจน์ตัวเองทุกวัน แต่ยิ่งโชว์ยิ่งกลายเป็นเป้า

สมุดโน้ตเล่มใหม่ที่ซื้อมาตอนเริ่มงาน 3 เดือนผ่านไปก็เต็มไปครึ่งเล่ม สมมติว่านั่นคือสมุดของคุณ ในที่ทำงานใหม่ที่คุณอยากให้ทุกคนเห็นว่าจ้างไม่ผิดคน คุณเสนอไอเดียไป 9 เรื่อง ได้ทำจริงแค่ 2 ที่เหลือเงียบหายไปเฉยๆ

คนที่อยู่มาก่อนอ่านคุณออกหมดแล้ว รู้ว่าคุณถนัดอะไร และเรื่องไหนทำให้คุณร้อนใจ พองานหนึ่งในสองเรื่องนั้นเริ่มสะดุด สายตาทั้งแผนกก็หันมาที่คุณก่อนใคร คุณ ยืนอยู่กลางแสง มาตั้งแต่สัปดาห์แรก จะถอยไปยืนมุมมืดตอนนี้ก็ช้าไปหน่อย

นอกออฟฟิศก็เป็นแบบเดียวกัน สมมติวันเสาร์คุณไปดูรถมือสองคันที่ตามหามาครึ่งปี เปิดประตูเข้าไปนั่งปุ๊บก็หลุดปากว่า "คันนี้แหละ หามานานมาก" ป้ายติดไว้ 420,000 บาท พอขอลด คนขายยิ้มแล้วส่ายหัว ไม่ลดสักบาท ก็คุณบอกเขาไปแล้วว่าอยากได้แค่ไหน

นับดูว่าข้างล่างนี้ตรงกับคุณกี่ข้อ

• ได้จังหวะเมื่อไรก็เล่าผลงานตัวเอง เพราะกลัวว่าถ้าไม่พูดจะไม่มีใครเห็น
• ห้องเงียบไปแป๊บเดียว คุณต้องเป็นคนพูดขึ้นมาก่อนทุกที
• เล่าแผนที่ยังทำไม่เสร็จให้คนอื่นฟัง แล้วโดนค้านบ้าง โดนตัดหน้าบ้าง
• เหนื่อยกับการทำตัวให้ดูเก่ง มากกว่าเหนื่อยกับงานจริง

ดาบที่ชักออกมาทุกวัน ทื่อเร็วกว่าที่คิด

คนที่เปิดไพ่ครบทุกใบตั้งแต่ต้นเกม ไม่เหลืออะไรให้อีกฝ่ายต้องเกรงใจ

ทุกครั้งที่รีบแสดงตัว คนรอบข้างได้ข้อมูลไปฟรีๆ เขารู้ว่าคุณเก่งเรื่องไหน และคำพูดแบบไหนทำให้คุณหวั่น ส่วนคุณแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย เกมเอียงตั้งแต่ยังไม่ทันแจกไพ่

ชั่วโมงที่หมดไปกับการทำให้คนเห็น คือชั่วโมงที่ไม่ได้เอาไปฝึกมือ ผ่านไปสักปี คนรู้จักคุณเยอะขึ้น แต่ของในมือเพิ่มมานิดเดียว ฝีมือที่โชว์บ่อยจนชินตาก็เหมือนเพลงที่เปิดวนในร้านกาแฟ ไม่มีใครเงยหน้าฟังแล้ว

ทำไมคนมีฝีมือถึงรู้สึกว่าต้องรีบพิสูจน์ตัวเอง

อยากให้คนเห็นว่าจ้างไม่ผิดคน เป็นความตั้งใจที่ดีมาก คุณไม่ได้ขี้อวด และไม่ได้ขาดความมั่นใจด้วย ที่ทำงานหลายแห่งให้รางวัลกับคนที่ถูกมองเห็น ใบประเมินถามหาผลงานเด่นของปี เปิดฟีดก็เจอคนประกาศความสำเร็จทุกเช้า ใครเงียบก็ดูเหมือนนั่งเฉยๆ มาทั้งปี

หัวหน้าที่คอยถามหาผลงานก็แค่มีลูกทีมหลายคนกับเวลาไม่กี่ชั่วโมง ใครพูดถึงงานตัวเองบ่อยก็ถูกจำได้ก่อน ส่วนเพื่อนที่จับตาคุณอยู่ ก็อาจแค่ห่วงเก้าอี้ของตัวเอง

ที่ขาดไปคือ หลายคนถูกสอนมาครึ่งเดียว รู้ว่าต้องมีของ รู้ว่าต้องให้คนเห็นของ แต่แทบไม่มีใครสอนเรื่อง จังหวะ ว่าควรให้เห็นตอนไหน ให้เห็นแค่ไหน ส่วนนี้ฝึกยากที่สุด และไม่มีหน้าไหนในคู่มือพนักงานใหม่พูดถึง

โชว์ให้สุดหรือเงียบไปเลย ทำไมไม่ได้ผลทั้งสองทาง

คำแนะนำที่วนมาเข้าหูคนทำงานบ่อยๆ

• "มีของต้องโชว์ ไม่งั้นใครจะรู้" คนรู้จริง คู่แข่งก็รู้ด้วยว่าต้องกันคุณตรงไหน
• "ก้มหน้าทำงานไป เดี๋ยวผลงานพูดแทนเอง" เงียบแบบไม่มีแผน คนก็แค่ลืมคุณไปเฉยๆ
• "ใครถามอะไร ตอบให้หมดเปลือก" คนถามได้ข้อมูลครบ ส่วนคุณเหลือมือเปล่าไว้ต่อรอง

ในสามทางนี้ ทางที่สองฟังดูดีที่สุด และพลาดแบบเงียบที่สุดด้วย กว่าจะรู้ตัวว่าไม่มีใครเห็นก็ผ่านไปเป็นปี และไม่มีทางไหนให้คุณเลือกเองว่าจะเปิดไพ่ใบไหน ตอนไหน

คมในฝัก ชวนเก็บคมไว้จนถึงจังหวะที่ลงมือครั้งเดียวพอ

วิถีมนุษย์ เล่ม 7 คมในฝัก โดย หลินโม่ มองคนที่รีบแสดงตัวว่าเหมือนเป้านิ่ง ใครจะเล็งก็ง่าย ดาบที่ชักออกมาบ่อยๆ ค่อยๆ ทื่อลง ส่วนดาบที่ยังอยู่ในฝัก ใครก็รู้ว่ามี และไม่มีใครกล้าดูแคลน

ถ้าที่ทำงานของคุณวัดกันที่ภาพมากกว่าเนื้องาน เล่มนี้ชวนลองอีกทาง คือเก็บแรงไว้ก่อน แทนที่จะเอาไปพิสูจน์ตัวเองรายวัน แล้วเป็นฝ่ายเลือกเองว่าจะชักดาบวันไหน ฟังดูช้า แต่ถ้าเหนื่อยกับการโชว์มาทั้งไตรมาส ทางนี้อาจโล่งกว่าที่คิด

ในเล่มมีคำถามแบบนี้รอคุณอยู่

• ทำยังไงให้อีกฝ่ายเผยตัวออกมาก่อน แล้วคุณค่อยลงมือทีเดียว
• ไม้ใหญ่หยั่งรากนานก่อนแทงยอดไปทำไม แล้วเอามาใช้กับตัวเองยังไง
• ทำไมคนที่พูดน้อยที่สุดในห้อง มักเป็นคนที่ถูกไว้ใจมากที่สุด

เล่มนี้มีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติด้วย

ของที่หยิบไปใช้ได้จากเล่มนี้

จากที่เคยรีบเปิดหมดหน้าตักตั้งแต่วันแรก คุณจะมีหลักไว้ถามตัวเองก่อนพูด ว่าเรื่องนี้ควรเก็บหรือควรเผย และตอนไหนที่เงียบไว้ได้ผลกว่าพูด พร้อมกลยุทธ์ในเล่มไว้เทียบกับเรื่องที่เจอจริง

ไอเดียเรื่องที่สิบเก็บไว้ในลิ้นชักก่อนได้ คมในฝักจะช่วยดูว่าเมื่อไรถึงเวลาดึงมันออกมา