วิถีมนุษย์ เล่ม 8: หักหลัง (The Backstab) — จิตวิทยาการดูคนและวิธีเอาชีวิตรอด

ถูกหักหลังจากคนที่ไว้ใจมาหกปี รู้ตัวอีกทีจากอีเมลฉบับเดียว

สมมติอีเมลฉบับหนึ่งเด้งเข้ามาตอนสี่โมงเย็น แจ้งทั้งแผนกว่าใครคือหัวหน้าทีมคนใหม่ รุ่นพี่ที่สอนงานคุณมา 6 ปี พอเขาย้ายบริษัท คุณก็ตามไป ยอมลดเงินเดือนจาก 45,000 เหลือ 40,000 บาท เพราะเขาบอกว่าปีหน้าจะดันคุณขึ้นหัวหน้าทีม

ผ่านไป 14 เดือน ตำแหน่งนั้นเปิดจริง ชื่อในอีเมลคือน้องที่เพิ่งผ่านโปร คนเสนอชื่อคือรุ่นพี่คนเดิม เงินเจ็ดหมื่นที่ยอมทิ้งไปยังไม่หนักเท่าคืนที่คุณไล่แชตเก่าย้อนไปถึงปีแรก หา สัญญาณ ที่ตัวเองมองข้าม จนเลยตีสอง

หรือเป็นเพื่อนสมัยมหาลัยที่ลงเงินเปิดร้านล้างรถด้วยกันคนละ 300,000 บาท วันเซ็นสัญญาเช่าที่ เขาบอกให้ใส่ชื่อคุณไปก่อน ผ่านไป 18 เดือน เขาถอนตัวไปเปิดร้านเองห่างไปสองซอย ลูกน้องห้าคนตามไปสามคน เหลือคุณ ลูกน้องสองคน กับสัญญาเช่าที่มีชื่อคุณคนเดียว

คืนแรกๆ หลังรู้ความจริง มักหน้าตาประมาณนี้

• เปิดแชตเก่าของเขาอ่านซ้ำ หาว่าน้ำเสียงเปลี่ยนไปตั้งแต่ข้อความไหน
• เคยเอะใจอยู่ครั้งสองครั้ง แต่ไม่กล้าถาม เพราะกลัวเสียน้ำใจกัน
• โกรธเขาได้ครึ่งเดียว อีกครึ่งโกรธตัวเองที่ยื่นกุญแจให้เขาเอง

ถูกหักหลังครั้งเดียว ของที่หายไม่ได้มีแค่เงินกับตำแหน่ง

ที่หายไปจริงๆ คือวันที่คุณเจอคนใหม่ แล้วยิ้มให้เขาได้ไม่สุดอีกแล้ว

หลังจากนั้นมีสองทางที่เห็นกันบ่อย ทางแรกคือปิดประตูใส่ทุกคน ใครเสนอช่วยก็ปฏิเสธ ทำเองหมดเพราะอุ่นใจกว่า งานก็เลยโตได้แค่เท่าที่คุณคนเดียวแบกไหว

ทางที่สองเงียบกว่า และน่าห่วงกว่า คือกลับไปไว้ใจคนใหม่แบบเดิมทุกอย่าง เพราะยังไม่รู้ว่ารอบก่อนพลาดตรงไหน ผ่านไปสองสามปี เรื่องเดิมก็วนกลับมา แล้วคุณก็ได้ไล่แชตเก่าอีกรอบ กับชื่อใหม่

ทำไมคนที่ภักดีที่สุด มักเป็นคนสุดท้ายที่เห็นสัญญาณเตือน

ที่มองไม่เห็นก็ไม่ใช่เพราะคุณดูคนไม่เป็นนะ เราโตมากับคำสอนว่าความภักดีเป็นของดี เพื่อนต้องไม่ระแวงกัน พูดแล้วต้องรักษาคำ ไม่มีข้อไหนผิดเลย แค่ไม่มีใครเล่าต่อว่าคำสัญญาของอีกฝ่ายมันขยับได้ ทุกครั้งที่ ตัวเลขผลประโยชน์ ตรงหน้าเขาเปลี่ยน

เขาเองก็อาจไม่ได้วางแผนมาตั้งแต่ต้น วันที่รับปากเขาอาจตั้งใจจริงๆ พอวันหนึ่งมีเก้าอี้ว่างอยู่ตัวเดียว หรือมีข้อเสนอที่ดีกว่าวางอยู่บนโต๊ะ เขาก็เลือกตามแรงจูงใจของตัวเอง แบบที่คนธรรมดาคนหนึ่งจะเลือก

จุดที่พลาดกันบ่อยจริงๆ อยู่ตรงนี้ เราเอาเรื่องใจกับเรื่องผลประโยชน์ไปไว้หลังประตูบานเดียวกัน รักใคร นับถือใคร ก็ยกให้เขาถือไปทั้งพวง งาน เงิน ความลับ โดยไม่เคยแยกดูว่าเรื่องไหนควรมีหลักฐานมากกว่าคำพูด อย่างสัญญาเช่าร้าน ที่ควรมีชื่อเพื่อนอยู่ด้วยตั้งแต่วันแรก

คำแนะนำหลังถูกทรยศที่ได้ยินบ่อย ฟังดีแต่ยังกันครั้งหน้าไม่ได้

พอเจ็บมาแล้ว คนรอบตัวก็มักปลอบด้วยประโยคพวกนี้

• "อย่าไว้ใจใครอีก" ปลอดภัยขึ้นจริง แต่ต่อจากนี้คุณต้องแบกทุกอย่างคนเดียว
• "คราวหน้าคบแต่คนดีสิ" คนดีก็มีแรงจูงใจ พอผลประโยชน์ก้อนใหญ่มาถึง เขาก็ต้องเลือก
• "ให้เขารับปากให้ชัดๆ" คำรับปากหนักแน่นที่สุดในวันที่พูด แล้วค่อยๆ เบาลงตอนเงื่อนไขเปลี่ยน

คำแนะนำแบบหลังฟังมีเหตุผลก็จริง แต่รับปากชัดแค่ไหนก็ยังเป็นคำพูดอยู่ดี ทั้งหมดนี้ให้คุณเลือกได้แค่จะเปิดหรือปิดประตู ส่วนก่อนยื่นกุญแจให้ใคร ควรดูอะไรบ้าง?

วิถีมนุษย์ เล่ม 8 หักหลัง ชวนไว้ใจคนแบบมีระบบ

วิถีมนุษย์ เล่ม 8: หักหลัง (The Backstab) จิตวิทยาการดูคนและวิธีเอาชีวิตรอด โดย หลินโม่ ตั้งต้นว่าตอนถูกหักหลัง ที่เจ็บจริงๆ คือการที่เราไม่รู้ตัวมาก่อน มากกว่าสิ่งที่อีกฝ่ายทำ เล่มนี้ก็เลยพาไปดูให้ออกตั้งแต่ก่อนจะถึงวันนั้น

สิ่งที่หนังสือเสนอคือ ไว้ใจอย่างมีระบบ คุณยังเปิดรับคนได้เหมือนเดิม แค่มีวิธีคัดไม่ให้คนผิดเดินเข้ามาถึงห้องข้างใน สำหรับคนที่เพิ่งโดนมา ทางนี้ฟังแล้วหายใจออกง่ายกว่าคำว่า "อย่าไว้ใจใคร" เยอะ

เรื่องที่เล่มนี้พาไปอ่านให้ออก

• ความภักดีของคนขยับตามผลประโยชน์ยังไง ในวันที่คำสัญญายังฟังหนักแน่นเท่าเดิม
• คนตรงหน้าอยู่ฝั่งไหนจริงๆ ก่อนถึงวันที่เขาหักหน้าคุณกลางวง
• ใครกำลังช่วยคุณจริง และใครกำลังขายความกลัวให้คุณซื้อเพิ่ม

หนังสือหักหลังเล่มนี้มีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติด้วย

หัวข้อในเล่มที่อ่านแล้วจะนึกถึงหน้าคนรอบตัวขึ้นมาทีละคน

จากที่เคยไว้ใจใครทีก็ยกให้ทั้งใจทั้งผลประโยชน์ไปพร้อมกัน คุณจะมีวิธีแยกสองเรื่องนี้ไว้คนละบาน มีหลักไว้ดูว่าคำสัญญาของใครกำลังขยับตามผลประโยชน์ และพอบอกได้ว่าใครช่วยจริง ใครแค่ขายความกลัว

ก่อนจะยื่นกุญแจดอกต่อไปให้ใคร อ่านเล่มนี้ให้จบสักรอบ แล้วค่อยตัดสินใจด้วยสายตาที่เห็นอะไรมากกว่าเดิม