วิถีเจ้าสัว เล่ม 1 กระแสทองคำ: สร้างระบบให้เงินไหลเข้า แทนการแลกด้วยแรงและเวลาตัวเอง

กระแสเงินที่หยุดไหล ในวันที่เจ้าของร้านยกมีดไม่ขึ้น

สมมติตีห้าครึ่งของทุกวัน คุณยืนสับไก่อยู่หน้าร้านข้าวมันไก่ที่เปิดมา 9 ปี ขายได้วันละราว 120 จาน จานละ 50 บาท เขียงไม้มะขามตรงหน้าสึกเป็นแอ่งตรงที่มีดลงซ้ำทุกเช้า ลูกค้าประจำมาเพราะน้ำจิ้มที่คุณเคี่ยวเอง ในร้านยังไม่มีใครเคี่ยวแทนได้

เดือนที่แล้วข้อมือขวาอักเสบจนยกมีดไม่ขึ้น ร้านปิดไป 4 วัน ยอดขายหายไปราว 24,000 บาท ส่วนค่าเช่าห้องแถวกับค่าแรงลูกจ้างสองคนยังเดินเท่าเดิม เช้าวันที่ห้าคุณกลับมายืนหน้าหม้อต้มไก่ ข้อมือพันผ้ายืดไว้แน่น เพราะถ้าวันนี้ไม่เปิดอีก สิ้นเดือนจะไม่พอจ่าย

หรือสมมติว่าคุณเป็นพนักงานประจำ เสาร์อาทิตย์รับล้างแอร์ตามบ้าน เครื่องละ 600 บาท เดือนหนึ่งได้ราว 30 เครื่อง เงินเสริม 18,000 บาทฟังดูดีมาก แต่คุณไม่ได้หยุดเต็มวันมาสองปีแล้ว บันไดอะลูมิเนียมพาดหลังคารถตลอด เสาร์ไหนเข่าเจ็บจนปีนบันไดไม่ไหว เงินของวันนั้นก็หายไปเฉยๆ

ลองเช็กดูว่ามีข้อไหนตรงกับคุณบ้าง

• วันหยุดในปฏิทินของคุณ มีแต่วันที่ตลาดปิด
• ไปงานแต่งญาติต่างจังหวัด ยังต้องโทรถามลูกน้องว่าวันนี้ขายได้เท่าไร
• รายได้ขึ้นลงตามจำนวนชั่วโมงที่ตัวเองยืนทำงานพอดีเป๊ะ
• ใครๆ ก็ว่าร้านไปได้ดี แต่คุณรู้ว่ามันดีเฉพาะวันที่คุณอยู่

ราคาของร้านที่ขาดเจ้าของไม่ได้แม้แต่วันเดียว

ยอดขายที่ขึ้นลงตามข้อมือของเจ้าของร้าน ยังไม่ใช่กระแสเงิน มันคือค่าแรงรายวันที่ก้อนใหญ่ขึ้น

ปีแรกๆ เรื่องนี้ยังไม่เป็นปัญหา ร่างกายไหว ขายดีขึ้นก็ยิ่งภูมิใจ แต่ยิ่งขายดี ร้านก็ยิ่งผูกกับมือคุณแน่นขึ้น ลูกค้ามากขึ้น ชั่วโมงยืนก็มากขึ้นตาม จนวันหนึ่งรายได้ของทั้งบ้านไปฝากไว้กับเข่าสองข้างของคนคนเดียว

ที่หนักกว่าคือวันที่อยากหยุดจริงๆ พาลูกไปเที่ยว ไปทำฟัน หรือแค่นอนตื่นสายสักวัน ทุกครั้งต้องคิดเป็นเงินก่อนว่าปิดร้านวันนี้เสียไปหกพัน หลายคนก็เลยไม่หยุดเลยสักวัน แล้วปีหนึ่งก็ผ่านไปเงียบๆ อีกปี

ทำไมคนที่ขยันที่สุดในร้าน ถึงเป็นคนเดียวที่หยุดไม่ได้

คุณไม่ได้ขี้เกียจคิด และไม่ได้หวงงานจนไม่ยอมให้ใครแตะ ร้านเล็กส่วนมากเริ่มจากมือคนคนเดียว สูตรอยู่ในหัวเจ้าของ ลูกค้าจำหน้าเจ้าของ ตอนเริ่มมันต้องเป็นแบบนั้น ปัญหาคือพอร้านโตขึ้น ไม่มีใครบอกให้ย้ายของพวกนี้ออกจากหัวคุณ ไปไว้ที่ที่คนอื่นหยิบใช้ได้

ผู้ใหญ่รอบตัวสอนให้ตั้งใจทำงาน ข้อนี้ถูกแล้ว แต่ไม่ค่อยมีใครสอนต่อว่างานแบบไหนทำครั้งเดียวแล้วพาเงินกลับมาหาคุณได้อีกหลายรอบ คนมือดีหลายคนเลยติดอยู่ตรงนี้ ฝีมือถึงแล้ว แต่เงินยังเข้ามาทีละจาน

จ้างคนเพิ่ม เปิดสาขา ขยันขึ้นอีก ทำไมเจ้าของยังหยุดไม่ได้

ตอนรู้สึกว่าแบกไม่ไหว หลายคนมักลองทางพวกนี้ก่อน

• "จ้างคนมาช่วยอีกสักคน" มือเพิ่มขึ้นจริง แต่ทุกเรื่องยังต้องวิ่งมาถามคุณเหมือนเดิม
• "เปิดสาขาสอง" ถ้าสาขาแรกยังขาดคุณไม่ได้ สาขาสองก็แค่เพิ่มอีกที่ให้คุณต้องไปยืน
• "ขยันให้มากกว่านี้อีกนิด" ใช้ได้จนถึงวันที่ร่างกายบอกว่าพอ และวันนั้นมักมาก่อนแผน

ฟังดูต่างกัน แต่ทุกทางแค่เติมแรงเข้าไปในร้าน ท่อที่เงินไหลเข้ายังต้องผ่านมือคุณอยู่ดี

วิถีเจ้าสัว เล่ม 1 เริ่มจากถามว่าเงินของคุณไหลเข้าทางไหน

วิถีเจ้าสัว เล่ม 1: กระแสทองคำ โดย หลินโม่ เปิดซีรีส์ด้วยการหยิบปรัชญาการบริหารของคนรุ่นก่อนมาวางคู่กับเครื่องมือสมัยใหม่ เป้าคือพาคุณขยับจากคนที่ต้องยืนทำงานเองทุกวัน ไปเป็น ผู้วางระบบ ที่ให้เงินมีทางไหลเข้า โดยไม่ต้องแลกด้วยแรงตัวเองทุกบาท

หลายหัวข้อในเล่มหยิบภาพของน้ำมาเล่าเรื่องเงิน ทั้งแม่น้ำไหลย้อน และจังหวะน้ำหลาก เอามาเทียบกับร้านตัวเองได้ง่าย ลองนับดูว่าเงินของร้านคุณไหลมาจากกี่สาย แล้วกี่สายที่ต้องมีคุณยืนเฝ้าอยู่ตรงนั้น

อ่านไปเทียบกับงานของตัวเองไป คุณจะเริ่มเห็นภาพพวกนี้

• รายได้ส่วนไหนยังผูกอยู่กับแรงและเวลาของคุณ
• เครื่องมือสมัยใหม่ช่วยผ่อนแรงได้ตรงไหน แทนที่จะเป็นงานเพิ่มอีกชิ้น
• สิ่งที่อยากส่งต่อให้รุ่นถัดไป มีมากกว่าเงินก้อนหนึ่งในบัญชี

ใครอยากเปิดดูตัวเล่มก่อน หอสมุดแห่งชาติมีเล่มนี้อยู่

เรื่องในเล่มที่เอากลับไปคิดต่อกับร้านหรืองานของตัวเองได้ทันที

จากเดิมที่มีแค่ความรู้สึกว่าร้านขาดคุณไม่ได้ คุณจะมีพิมพ์เขียวทางเงินของตัวเอง ว่าสายไหนยังต้องใช้แรงคุณ และสายไหนเริ่มส่งต่อให้ระบบหรือเครื่องมือช่วยแบกได้

เขียงไม้มะขามที่สึกเป็นแอ่งมาเก้าปี คืนนี้ให้มันพักสักคืน ยกเก้าอี้ขึ้นโต๊ะเสร็จแล้ว เปิดกระแสทองคำแทนสมุดจดยอดขาย