วิถีเจ้าสัว เล่ม 3 ทุนล่องหน: ใช้คานงัดและเงินคนอื่น (OPM) ให้เงินทำงานแทนแรงคุณ

ไม่กู้สักบาท ขณะที่ร้านตรงข้ามใช้เงินคนอื่นเป็นคานงัด

สมมติคุณมีร้านเบเกอรี่ในตลาดหน้าหมู่บ้าน หักทุกอย่างแล้วเหลือกำไรปีละ 600,000 บาท สาขาใหม่ต้องใช้เงินราว 1,800,000 บาท คุณเลยเก็บเองทีละปี เล่มฝากธนาคารรัดหนังยางไว้ในลิ้นชักใต้เคาน์เตอร์ ครบสามปีพอดี เพิ่งได้ออกไปดูทำเลสาขาสอง

ในสามปีเดียวกัน ร้านขนมปังฝั่งตรงข้ามใช้วงเงินธนาคารขยายไปถึงสาขาที่สามแล้ว เจ้าของร้านนั้นไม่ได้ขยันกว่าคุณ ฝีมือพอๆ กัน เขาแค่ไม่ได้รอให้เงินตัวเองครบก่อน

แล้วสมมติว่าคุณมีเหตุผลที่ไม่ยอมกู้ ตอนเด็กเคยเห็นร้านของน้ากู้ 2,000,000 บาท ผ่อนห้าปี ดอกเบี้ยปีละ 7% ค่างวดเดือนละเกือบ 40,000 บาท ปีนั้นถนนหน้าร้านปิดซ่อมแปดเดือน ยอดหายไปครึ่ง ค่างวดไม่หายตาม ป้ายร้านถูกปลดลงมาพิงไว้หลังบ้าน

ถ้าอ่านแล้วเห็นร้านตัวเอง ลองดูว่าเข้าข้อไหนบ้าง

• เงินทุกบาทที่จะใช้ขยายร้าน ต้องเป็นเงินของตัวเองที่เก็บครบแล้วเท่านั้น
• แผนเปิดสาขามีในหัวมาหลายปี แต่วันเริ่มถูกเลื่อนไปปีหน้าทุกปี
• ได้ยินคำว่าวงเงินเบิกเกินบัญชี แล้วนึกถึงหน้าน้าก่อนนึกถึงตัวเลข
• เปิดเพจร้านคู่แข่งดูทุกเดือน แล้วได้แต่บอกตัวเองว่าเขาเสี่ยงเกินไป

ราคาของการรอให้เงินตัวเองครบทุกครั้ง

เงินที่เก็บเองปลอดภัยก็จริง แต่มันโตได้เร็วเท่ากับแรงของคนคนเดียว

ปีที่คุณใช้เก็บเงิน ทำเลดีๆ ก็มีคนอื่นจองไปก่อน ลูกค้าก็คุ้นกับชื่อร้านอื่นไปก่อน ระหว่างนั้นตัวคุณเองยังเป็นเครื่องจักรหลักของร้าน ตื่นตีสี่มานวดแป้ง ปิดเก๊ะสามทุ่ม กำไรปีหน้าจะเพิ่มได้แค่ไหน ก็ขึ้นกับว่าร่างกายคุณยังไหวอีกกี่ชั่วโมง

อีกด้านหนึ่ง ความกลัวหนี้ของคุณมีเหตุผลจริง กู้เกินตัวทำร้านพังได้ ร้านน้าก็เป็นตัวอย่าง ที่น่าห่วงคือทั้งไม่กู้สักบาทและกู้ให้สุดวง ล้วนตัดสินด้วยความรู้สึก ไม่มีฝั่งไหนถามก่อนว่า ถ้าเดือนไหนยอดหายไปครึ่ง ร้านยังจ่ายไหวไหม

ทำไมเจ้าของร้านที่ขยันที่สุด ถึงโตช้ากว่าคนที่ใช้คานงัด

คุณไม่ได้ขี้ขลาด ไม่ได้หัวโบราณด้วย หลายคนโตมากับคำสอนว่าขยันแล้วจะรวย กับอย่าเป็นหนี้ใคร แต่ไม่ค่อยมีใครสอนต่อว่า หนี้ที่ช่วยร้านทำเงิน กับหนี้ที่กินเงินร้าน หน้าตาต่างกันยังไง คนที่ระวังตัวที่สุดก็เลยเลือกไม่แตะมันเลย

เรื่องนี้ซับซ้อนขึ้นอีกชั้น เพราะทุนของร้านไม่ได้มีแค่เงินในเล่มฝาก ซัพพลายเออร์ที่ให้เครดิต ลูกค้าประจำที่บอกต่อ สูตรที่ปรับมาสิบปี ไม่เคยถูกนับเป็นทุนสักอย่าง ธนาคารเองก็ไม่ได้ใจร้าย เขาดูตัวเลขที่เจ้าของร้านหลายคนไม่เคยเปิดดูเอง

อย่าเป็นหนี้ใคร หรือกู้เต็มวงเงิน ทำไมสองทางนี้ยังไม่พอ

คำแนะนำเรื่องขยายร้านที่วนมาถึงหูเจ้าของร้านอยู่เรื่อยๆ

• "อย่าเป็นหนี้ใครเด็ดขาด" ปลอดภัยดี แต่ร้านโตได้แค่เท่ากำไรที่เก็บได้ปีละก้อน
• "กู้ให้เต็มวงไว้ก่อน เดี๋ยวยอดก็มา" ฟังดูใจถึง แต่ถ้าเดือนไหนยอดไม่มา ค่างวดก็ไม่รอ
• "ขยันเพิ่มอีกหน่อย" ได้ผลถึงจุดหนึ่ง จากนั้นวันหนึ่งก็ยังมีแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมงเท่าเดิม

ฟังแล้วเหมือนดึงไปคนละทาง แต่ทุกข้อนับทุนแค่เงินสดกับแรงของคุณ ของรอบตัวที่เหลือยังวางเฉยๆ

ทุนล่องหน คานงัดที่ไม่ได้มีแค่เงินกู้

วิถีเจ้าสัว เล่ม 3: ทุนล่องหน โดย หลินโม่ พาไปดูทุนที่ซ่อนอยู่ในเครือข่าย ในเวลาของคนอื่น ในความน่าเชื่อถือที่สะสมมา และในความรู้ที่ยืมมาใช้ได้โดยไม่ต้องเป็นเจ้าของ คนที่โตเร็วมักใช้ทุนแบบนี้เป็นตัวคูณ แทนแรงกายของตัวเอง

สองเรื่องในเล่มนี้ที่คนกลัวหนี้ควรอ่านช้าๆ คือการยืม เงินคนอื่น (OPM) มาใช้ให้ถูกทาง กับการสร้างกองทัพที่ไม่ต้องจ้าง (OPT) ที่หยิบเวลาของคนอื่นมาเป็นทุน ทั้งคู่คือการยืมพลังคนอื่นมาสร้างกิจการ โดยไม่ต้องแบกความเสี่ยงไว้คนเดียว

อ่านแล้วคิดตามไปกับร้านตัวเอง จะได้ของติดมือแบบนี้

• เห็นทุนรอบร้านที่ไม่ได้อยู่ในเล่มฝาก ทั้งเครือข่าย ความน่าเชื่อถือ และความรู้ที่คุณมี
• รู้ว่าจะยืมเงินหรือแรงของคนอื่นมาใช้ยังไง ให้ความเสี่ยงไม่ตกอยู่บนบ่าคุณคนเดียว
• เริ่มเปลี่ยนงานที่ต้องใช้แรงคุณทุกวัน ให้เป็นระบบที่เดินต่อได้

ในเล่มมีหัวข้อที่หยิบไปคิดกับร้านของคุณได้ทันที

จากเดิมที่ในหัวมีแค่สองทาง คือไม่กู้สักบาทกับกู้ให้สุด คุณจะมีรายชื่อทุนรอบตัวที่ไม่ได้อยู่ในบัญชี และรู้วิธียืมแรงหรือเงินของคนอื่นแบบที่ความเสี่ยงไม่ได้ตกอยู่บนบ่าคุณคนเดียว

เล่มฝากรัดหนังยางในลิ้นชักยังไม่ต้องถอน เปิดเล่มนี้หลังปิดร้านสักสองคืนก่อนไปดูทำเลสาขาสอง เงินก้อนนั้นอาจไม่ต้องออกแรงลำพัง