วิถีวาทะ เล่ม 1 เบิกทาง: ศาสตร์ลับที่ทำให้โลกหยุดฟังในสิ่งที่คุณจะเอ่ย

สามสิบวินาทีแรกที่ความน่าเชื่อถือหลุดมือ

สมมติบ่ายวันพฤหัส คุณนัดเสนองานลูกค้ารายใหม่ที่ร้านกาแฟใต้ตึกออฟฟิศเขา งานชิ้นนี้เตรียมมาสองสัปดาห์ คุณมาถึงก่อนเวลา 20 นาที วางแฟ้มผลงานไว้บนโต๊ะ ลูกค้ามากันสองคน คุณลุกขึ้นยิ้ม ยื่นนามบัตร แล้วเริ่มแนะนำตัวตามที่ซ้อมไว้

ประโยคแรกยังไปได้ดี พอถึงประโยคที่สอง คนที่นั่งฝั่งซ้ายก้มลงดูมือถือ อีกคนพยักหน้าตามมารยาท แต่สายตาลอยข้ามไหล่คุณไปที่เคาน์เตอร์ แฟ้มยังไม่ได้เปิดสักหน้า นามบัตรใบนั้นก็ยังวางอยู่ตรงขอบโต๊ะ ไม่มีใครหยิบ

อีกเรื่องก็สมมติเหมือนกัน วันสัมภาษณ์งานรอบสุดท้าย กรรมการ 3 คนให้เวลาคุณ 10 นาที คำตอบทุกข้อซ้อมหน้ากระจกมา 6 รอบ แต่ตอนเดินเข้าห้อง คุณก้มมองกระดาษ รีบนั่ง แล้วพูดเร็วขึ้นเรื่อยๆ นาทีที่สาม กรรมการคนกลางเริ่มพลิกแฟ้มของผู้สมัครคนถัดไป คำตอบดีทุกข้อ แต่ไม่มีใครรอฟัง

ใครเคยนั่งฝั่งนี้ของโต๊ะ คงเห็นตัวเองอยู่ในข้อใดข้อหนึ่ง

• เตรียมเนื้อหามาแน่น แต่คนฟังตัดสินไปแล้วตั้งแต่ยังไม่เข้าเรื่อง
• เห็นคนฟังเริ่มเหม่อเมื่อไร ก็พูดเร็วขึ้นทันที
• ไม่แน่ใจว่าควรสบตาใคร ยืนตรงไหน หรือยิ้มตอนไหน
• กลับบ้านมานั่งแก้สไลด์ ทั้งที่ปัญหาอาจไม่ได้อยู่ในสไลด์

ราคาของการถูกมองข้ามก่อนได้พูดจริง

งานที่เตรียมมาสองสัปดาห์ ถูกตัดสินในเวลาสั้นกว่าชงกาแฟหนึ่งแก้ว ลูกค้ามักไม่ปฏิเสธตรงๆ แค่บอกว่า "ขอไปคุยกับทีมก่อนนะ" แล้วก็เงียบหายไป คุณไม่มีทางรู้ว่าเขาไม่ชอบงาน หรือแค่ไม่ได้ฟังตั้งแต่ต้น

คนตรงหน้าเริ่มตัดสินคุณตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามา ก่อนจะได้ยินประโยคที่คุณซ้อมมาทั้งคืน

นานเข้า หลายคนเริ่มคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนสำหรับงานหน้าลูกค้า งานที่ต้องพบลูกค้าก็หาทางเลี่ยง ตำแหน่งที่ต้องยืนพูดต่อหน้าผู้บริหารก็ถอยออกมาเองก่อนจะมีใครเสนอ ประตูบานไหนต้องเปิดด้วยการพูด คุณก็ค่อยๆ เดินผ่านไปทีละบาน

ความน่าเชื่อถือเริ่มก่อนคำแรก

ไม่ใช่เพราะคุณเตรียมมาไม่พอ และเนื้อหาก็ไม่ได้แย่ คนฟังแค่รับสัญญาณจากร่างกายคุณก่อนจะได้ยินคำ ท่าเดิน สายตา จังหวะที่นั่งลง มือที่จับแฟ้มแน่นเกินไป ทั้งหมดถูกอ่านไปแล้วในไม่กี่วินาที คำพูดมักมาถึงทีหลัง แล้วต้องวิ่งตามภาพแรกที่คนฟังสรุปไปแล้ว

เรื่องทำสไลด์กับซ้อมคำพูด มีคนสอนให้ตั้งแต่สมัยเรียน ส่วนตอนเดินเข้าห้อง มือควรอยู่ไหน ควรมองใครก่อน หรือควรเงียบนานแค่ไหนก่อนประโยคแรก ไม่ค่อยมีวิชาไหนพูดถึง บุคลิกภาพช่วงที่ยังไม่ได้พูดก็เลยถูกปล่อยตามดวงมาตลอด

คนฟังก็ไม่ได้ใจร้ายนะ ลูกค้าที่ก้มดูมือถืออาจมีแชตงานเด้งเข้ามาสิบข้อความ กรรมการที่พลิกแฟ้มอาจนั่งฟังมาตั้งแต่เช้า คนเหนื่อยก็ให้ความสนใจกับคนที่ส่งสัญญาณว่าน่าฟังก่อนเป็นธรรมดา เรื่องนี้ฝึกกันได้ ถ้ารู้ว่าต้องฝึกตรงไหน

ทำไมซ้อมการพูดอย่างเดียวถึงช่วยได้ไม่สุด

ก่อนวันนัดสำคัญ คนรอบตัวมักแนะนำมาแบบนี้

• "ซ้อมให้คล่องปาก" จำบทได้แม่นขึ้นจริง แต่ไม่ได้บอกว่าตอนเดินเข้าห้องควรทำตัวยังไง
• "มั่นใจเข้าไว้" ฟังดี แต่วันที่ใจเต้นแรงจริงๆ ไม่มีใครสั่งตัวเองให้มั่นใจได้
• "แต่งตัวให้ดูดี" ช่วยภาพแรกได้บ้าง แต่คนฟังยังจับได้ถ้าสายตากับท่าทางไปคนละทาง

ที่เห็นบ่อยคือคนเตรียมทุกอย่างที่อยู่บนกระดาษ แล้วปล่อยสามสิบวินาทีที่ไม่มีกระดาษให้ดูไว้กับความตื่นเต้น

วิถีวาทะ เล่ม 1: เบิกทาง ฝึกสัญญาณที่คนเห็นก่อนได้ยิน

วิถีวาทะ เล่ม 1: เบิกทาง โดย หลินโม่ พาไปดูช่วงที่หลายคนข้าม คือช่วงก่อนเปิดปาก ในเล่มว่าไว้ว่าคนเราตัดสินกันภายในสามวินาที ถ้าสัญญาณช่วงนั้นผิด คนตรงหน้าอาจจัดคุณไว้ฝั่งคนตามไปเลย ต่อให้บทที่เตรียมมาดีแค่ไหนก็ตาม

จากตรงนั้น เล่มนี้ไล่ไปทีละสัญญาณ ตั้งแต่สายตา รอยยิ้ม ท่าเดิน ไปจนถึงการปรับจังหวะให้เข้ากับคนตรงหน้า ทั้งหมดเป็นเรื่องของสัญญาณที่ร่างกายส่งออกไปก่อนปากจะเปิด

ตัวอย่างของที่จะได้ลองฝึกจากเล่มนี้

• ใช้สายตาคุมจังหวะการคุย ตั้งแต่ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ
• ใช้รอยยิ้มแบบ Delayed Smile ตอนทักทายกันครั้งแรก
• วางความเงียบให้ถูกจังหวะ แทนการรีบพูดเติมทุกช่องว่าง

เล่มนี้มีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติ และในห้องสมุดของธนาคารออมสินด้วย

วิชาในเล่มนี้ ส่วนใหญ่ใช้ได้ตั้งแต่ก่อนนั่งลงที่โต๊ะ

จากเดิมที่มีแค่สไลด์กับบทที่ท่องไว้ คุณจะเข้านัดครั้งถัดไปพร้อมแผนของสามสิบวินาทีแรก รู้ว่าจะเดินเข้าไปยังไง มองใครก่อน และจะเงียบนานแค่ไหนก่อนเริ่มประโยคแรก

ช่วงระหว่างลุกขึ้นยืนกับยื่นนามบัตร ไม่มีสไลด์หน้าไหนช่วยได้ เบิกทางพูดถึงช่วงนั้นเป็นหลัก สั่งไว้ก่อนนัดลูกค้ารายถัดไป