วิถีมาร เล่ม 1 - ขบถ: อิสรภาพที่แท้จริงไม่ต้องขออนุญาตใคร

ร่างใบลาออกในแอปโน้ต กับอิสรภาพที่ยังรอใครสักคนอนุญาต

สมมติคุณอายุ 31 ทำงานที่เดิมมา 7 ปี ในแอปโน้ตมีไฟล์ชื่อ "ลาออก (จริง)" สร้างไว้เมื่อสองปีก่อน บรรทัดแรกขึ้นว่า "เรียน หัวหน้าฝ่าย" ส่วนท้ายไฟล์เป็นแผนเปิดร้านขนมเล็กๆ ด้วยเงินเก็บ 180,000 บาท ที่คิดไว้แล้วว่าพอให้อยู่ได้ราวหกเดือน

เดือนละสองครั้ง คุณกลับไปกินข้าวบ้านพ่อแม่ แม่ตักแกงจืดให้ แล้วถามเรื่องงานด้วยความภูมิใจ ขากลับ คุณนั่งในรถที่ยังไม่ติดเครื่อง เปิดไฟล์นั้น เลื่อนวันที่ในใบลาออกไปอีกเดือน แก้คำว่า "ขอขอบพระคุณ" อีกรอบ แล้วกดปิด

สองปีแล้ว วันที่ในไฟล์ขยับไปเรื่อยๆ ส่วนคุณยังนั่งอยู่ในรถคันเดิม รอให้ใครสักคนบอกว่าไปได้

อีกเรื่องหนึ่ง สมมติคุณอายุ 27 เห็นคอร์สทำอาหาร 6 เดือน ค่าเรียน 45,000 บาท แล้วส่งลิงก์ไปถามความเห็นคนรอบตัว 5 คน สี่คนตอบว่าเสียดายเงิน อีกคนส่งสติกเกอร์หัวเราะมา ใบสมัครก็เลยไม่เคยถูกกด โบรชัวร์ยังติดแม่เหล็กอยู่หน้าตู้เย็นจนสีซีด

สองคนนี้ไม่รู้จักกัน แต่มีอาการเดียวกันอยู่

• ก่อนตัดสินใจเรื่องอะไร ต้องเดาไว้ก่อนว่าคนที่บ้านจะว่ายังไง
• พูดคำว่า "ไว้ก่อน" กับเรื่องที่อยากทำ บ่อยกว่าเรื่องที่ไม่อยากทำ
• มีคนถามว่าจริงๆ อยากทำอะไร ก็ตอบไปว่า "ก็โอเคอยู่" ทุกที

ยิ่งรอคนอนุญาต ปีที่ผ่านไปยิ่งเป็นของคนอื่น

ร่างในมือถือไม่ได้หายไปไหน มันแค่ค่อยๆ เก่าลง ปีแรกคุณเปิดมันด้วยใจเต้น ปีที่สองเริ่มเปิดด้วยความเหนื่อย เงินที่ตั้งใจเก็บไว้เปิดร้านก็ถูกหยิบไปใช้กับเรื่องอื่นทีละนิด เพราะไม่มีวันที่แน่นอนให้มันรอ

ที่เสียไปเงียบกว่านั้นคือเสียงข้างใน คนที่เล่นตามบทที่คนอื่นเขียนไว้นานๆ จะเริ่มแยกไม่ออกว่าความอยากไหนเป็นของตัวเอง ความอยากไหนเป็นของที่บ้าน แล้วร้านขนมในไฟล์นั้น ยังอยากเปิดอยู่หรือเปล่า?

เป็นคนดีตามมาตรฐานคนอื่นมานาน เพราะทุกคนรอบตัวตั้งใจดี

ร่างนั้นค้างมาได้สองปี ไม่ใช่เพราะคุณใจไม่ถึง คุณแค่ถูกชมมาทั้งชีวิตทุกครั้งที่ทำตามที่คนรอบตัวหวัง สอบติด ได้งานมั่นคง กลับบ้านไม่เคยขาด คำชมพวกนั้นจริงใจทุกคำ นานเข้า คำอนุญาตจากคนอื่น ก็กลายเป็นเงื่อนไขของความสุขไปโดยไม่รู้ตัว

พ่อแม่ก็ไม่ได้อยากขังใคร คนรุ่นท่านผ่านช่วงที่งานมั่นคงคือหลังคาของทั้งบ้าน ประโยค "อยู่ที่เดิมดีแล้วลูก" ออกมาจากความห่วงล้วนๆ สังคมรอบตัวก็แค่ส่งต่อกติกาที่เคยได้ผลกับคนรุ่นก่อน ไม่มีใครเป็นผู้ร้ายในเรื่องนี้ กติกาพวกนั้นแค่ถูกเขียนขึ้นก่อนจะมีใครถามคุณ

ทนต่อ ฮึดลาออก หรือรอจังหวะ ทำไมร่างยังค้างอยู่ที่เดิม

เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง ก็จะได้คำแนะนำสักข้อในนี้กลับมา

• "ทนอีกหน่อย เดี๋ยวก็ชิน" ชินจริง แต่ไฟล์ในมือถือก็ยังถูกเปิดทุกครั้งที่กลับจากบ้าน
• "ลาออกพรุ่งนี้เลย" ฟังแล้วฮึกเหิม แต่ถ้าใจยังรอคำอนุญาต ย้ายไปไหนก็หิ้วกรงเดิมไปด้วย
• "รอให้ที่บ้านเข้าใจก่อน" ฟังรอบคอบที่สุด แต่ก็คือการส่งปากกาให้คนอื่นเขียนบทต่อ

ข้อสองฟังเท่สุด เพราะดูกล้าดี แต่ทั้งสามทางวัดกันที่การกระทำข้างนอก ส่วนคำถามว่าใครถือสิทธิ์ตัดสินชีวิตคุณอยู่ ยังไม่มีใครแตะ

วิถีมาร เล่ม 1: ขบถ ความเป็นขบถที่เริ่มต้นในใจ

วิถีมาร เล่ม 1: ขบถ โดย หลินโม่ ใช้คำว่า "มาร" แบบที่หลายคนอาจสะดุ้ง ในเล่มนี้ มารไม่ได้แปลว่าทำชั่ว มันคือเสียงความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้หน้ากากคนดี แล้วเล่มก็ชวนให้กล้าหันไปมองความจริงที่โลกไม่อยากให้ใครมอง

ขบถในความหมายของเล่ม ไม่ต้องไปละเมิดกฎหมายของใคร ขอแค่รื้อกฎที่ล็อกใจตัวเองไว้ ข้อนี้ทำยากกว่าที่ฟัง เพราะกฎพวกนั้นมักใช้เสียงของคนที่เรารัก แกงจืดของแม่ยังเป็นชามเดิม กฎที่ต้องรื้ออยู่ในหัว คือกฎที่ว่าต้องรอให้ใครพยักหน้าก่อน

ระหว่างอ่าน จะต้องหันไปจ้องเรื่องที่หลายคนเลี่ยงมาตลอด

• กติกาข้อไหนในชีวิต ที่คุณทำตามโดยไม่เคยถามว่าใครตั้ง
• ความกลัวก้อนไหนเป็นของคุณจริง ก้อนไหนมีคนยื่นมาให้ถือ
• ตัวตนแบบไหน ที่ต่อให้ไม่มีใครเห็นด้วย ก็ไม่มีใครเอาไปจากคุณได้

เล่มนี้มีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติด้วย

ห้าเรื่องจากเล่มนี้ ที่เอามาวางข้างไฟล์ลาออกนั้นได้

จากเดิมที่ทำตามกติกาไปโดยไม่เคยถาม คุณจะแยกออกว่าข้อไหนเลือกเอง ข้อไหนรับต่อมา และมีคำถามติดมือไว้ถามตัวเองทุกครั้งที่กำลังรอให้ใครพยักหน้า

รอบหน้าที่นั่งในรถหน้าบ้านพ่อแม่ ก่อนเลื่อนวันที่ในไฟล์ไปอีกเดือน เปิดขบถสักสิบหน้าก่อน ไฟล์นั้นรอมาสองปีแล้ว รออีกคืนได้